Ellie Goulding - Lights

Van Tracey Thorn van Everything but the Girlover de jonge PJ Harveytot Romy Madley Croftvan The xx: alleen Britse vrouwen kunnen zo mooi eenzaam zijn, zo niet tegen een pop-, dan wel tegen een gitaar- of dubstepmelodie.

De drieëntwintigjarige Ellie Goulding is op haar debuut 'Lights' zo bloody miserable dat zelfs de bloemetjes op het behang van haar studentenkamer ervan verslensen.

Het mag de pret niet drukken: ze heeft namelijk óók een zwak voor elektronische popgeluiden, vooral die van de eurodance, en dus slaat ze een eigentijds slaatje van eightiessynthpop, singer-songwriter, dance en zelfs trance. Ze doet dat met de hulp van producer Starsmith, bekend van onder anderen Cheryl Coleen Little Boots.

In haar beste liedjes verkent Goulding als een avontuurlijke krijgster het onontgonnen terrein tussen Ladyhawkeen Lady Gaga. 'Under the Sheets', 'Starry Eyed', 'I'll Hold My Breath'zijn aanstekelijke, intrigerende electropopsongs: in een kapsalon zullen ze moeiteloos hele rijen onder haardrogers stekende dameshoofden van links naar rechts doen deinen - en anders wel aan het mijmeren brengen.

En dat bedoel ik niet sarcastisch: in zo'n plastic omgeving komt ook de melancholie van Tracey Thorn het best tot z'n recht.

Maar: op haar slechtst klinkt Goulding als een gereanimeerde Didodie een tranceproducer aan de haak heeft geslagen. 'Every Time You Go', 'The Writer', 'Your Biggest Mistake'zijn overdreven brave wijsjes die met dat vleugje pathos hier (de obligate knik in de stem) en die stevige beat daar zo op menig radiostation kunnen, zonder dat een luisteraar ervan opschrikt.

Of hoe een paar aardige radiopopsongs nog geen nieuwe bedsit heroine opleveren.

Voorbeluisteren via: 

Ellie Goulding speelt op 19 augustus op Pukkelpop.

• Ellie Goulding
• MySpace: Ellie Goulding