tommigun - Come Watch Me Disappear

En toch: op basis van de paar uitgepuurde songs van die groep hebben we altijd gevonden dat frontman Thomas Devoseen sobere akoestische plaat in zich heeft waarmee hij véél mensen stil zou krijgen. Toen hij ons twee jaar geleden vertelde dat hij aan een soloproject werkte onder de naam tommigun, hoopten we dat het er eindelijk van zou komen.

Maar er brandt onrust in de ziel van Devos: als hij ergens te lang aan sleutelt, slaat de twijfel meedogenloos toe. En zo kreeg de plaat die hij als tommigun in San Diego opgenomen had bij Pall Jenkinsvan The Black Heart Procession, met slechts een beetje steun, een make-over - gelukkig niet van a tot z. En ondertussen is tommigun ook een kwintet.

Onze ontgoocheling bij dat nieuws maakte na één beluistering van 'Come Watch Me Disappear'al plaats voor opluchting: dé gouden greep was de toevoeging van Kaat Arnaert- ja, de zus van Geike, et alors? Vooral door haar in een paar songs tot enige stem te bombarderen: 'Midnight Spoon'(heerlijk weifelend tussen pop en luisterlied) en het langoureuze 'Nightwalk'horen bij de uitschieters.

Devos duetteert met haar in het zacht walsende 'Cage aux ours'(de exotische bijnaam voor het Schaarbeekse Verboekhovenplein), en laat Jenkins de zingende zaag en klaaglijke backings verzorgen in 'Turning Point'. Ook bijzonder fraai: de recalcitrante rocker 'Blame Me', het jazzy 'Fast Heart'en het licht droefgeestige 'Donkeyboy'.

Natuurlijk willen wij nog altijd dat Devos dat solo-ei uitbroedt (soms hebben we het gevoel dat het meer het onze dan het zijne is). Doe de Johnny Cash, Thomas! Maar tot het zover is, zullen we tommigun blijven koesteren.

Voorbeluisteren via:

• tommigun
• MySpace: Tommigun