Eagle Seagull - The Year of the How-To Book

Hun geluid refereert schaamteloos aan groepen als The Cureen Pulp, of elders Arcade Fireen Okkervil River, belezen romantici voor wie geen gebaar te breed is en geen thema te zwaar weegt. Ze zijn larger than life, en dat wil Eagle Seagull ook zijn.

Eerlijk: ze hadden ons bijna liggen. 'You're The Reason Why I'm Afraid To Die': machtig! 'I'm Sorry but I'm Beginning To Hate Your Face': eersteklas! Twee ambitieuze popsongs, literair, badend in somptueuze strijkersarrangementen en gezegend met een ritme waarvoor de Engelsen ooit het prachtige adjectief bouncy uitvonden.

'You Can't Call Yourself A Secret' heeft die kwaliteiten ook en pakt uit met een discobeat en een killer baslijn, maar alle opsmuk kan niet verbergen dat het een heel middelmatig nummer is. Vanaf hier begint de groep – en we zijn dan nog maar drie nummers ver - door de mand te vallen.

Wat eerst ambitieus leek, blijkt vervolgens belachelijk pretentieus te zijn: 'I Don't know If People Have Hated Me But I Have Hated People' of 'I Don't Know If This Is Ignorance Or Transcendence' – deze recensie schrijft zichzelf! – mogen dan zwaarwichtige titels zijn, de songs die er bij horen zijn absolute lichtgewichten.

Hoe verder we komen, hoe meer ze ons op de zenuwen werken, en hoe meer we de heren gaan verdenken van plat opportunisme. 'Twenty Thousand Light Years' is een regelrechte Franz Ferdinand-pastiche en 'We Move Like Turtles Might' lijkt op iets van Angelo Badalamenti zoals een nummer in een reclamespot op iets van Nick Drake kan lijken: net niet genoeg om strafbaar te zijn. Eagle Seagull? Bepaald geen hoogvlieger.

Voorbeluisteren via:  

• Eagle Seagull
• MySpace: Eagle Seagull