Josh Ritter - So Runs the World Away

Eerst de flauwe korte instrumental 'Curtains' , vervolgens het zwakste nummer ('Change of Time' , dat na een minuutje een powerballadprobeert te imiteren - help!): een mens zou denken dat de Amerikaan het spoor bijster is. Zeker uw dienaar, die dol was op zijn compacte folkpopplaten 'Hello Starling' en 'The Animal Years', maar die slechts half overtuigd was door zijn vorige, 'The Historical Conquests of Josh Ritter'.

Gelukkig is die aarzelende intro een geval van reculer pour mieux sauter. Want de derde track, 'The Curse' ,is vintageRitter: meeslepende, verhalende lyrics en een sobere instrumentatie die tekst en stem volledig tot hun recht laat komen. Weinig songschrijvers zijn vandaag zo sterk in lange teksten die geen seconde vervelen, en op 'So Runs the World Away' zijn ze meestal nog langer dan we al gewend waren - sommige halen net geen tien strofen.

En ze blijven even boeiend: zie 'Folk Bloodbath' (een erg vrije bewerking van het van Mississippi John Hurt bekende 'Louis Collins'), 'The Remnant' (dat helaas zwaar te lijden heeft onder opdringerige drums) of 'Lantern' . Schemeren Ritters gevoelens en meningen door in die verhalen over moordenaars en avonturiers, dan is hij een enkele keer ook onverbloemd persoonlijk - en dan blijkt hij plots een man van weinig woorden, zoals in 'See How Man Was Made' (twee strofen!).

Een paar maal schurkt hij zich tegen andere grote songschrijvers aan zonder hen te kopiëren: de klagende parlando van 'Rattling Locks' is trèsT-Bone Burnett , 'Another New World' is een sublieme excursie naar het universum van Leonard Cohen , en 'Lark' zou niet misstaan hebben op Paul Simon s'Graceland'.

Drie mindere nummers (het ongenuanceerde 'Orbital' is het derde) op twaalf? Nee, er valt weinig af te dingen op 'So Runs the World Away'.

Voorbeluisteren via:

• Josh Ritter
• Myspace: Josh Ritter