MGMT - Congratulations

Een ruimteschip, wat zeg ik, een motherfucker van een mothership dat zichzelf afvuurde met de pompeus-narcistische intentieverklaring 'Let's make some music, make some money, find some models for wives',in een verschroeiende vaart langs alle planeten van de rock-'n-roll scheerde - van Zepover Ziggy tot Iggy- en ontbrandde in een hellevuur van zelfspot: 'We're fated to pretend!'

Voor Andrew Van Wyngardenen Ben Goldwasserzelf was 2008 één langgerekte bad trip, vergeven van de stylisten, fotoshoots, magazinecovers, poncho's, remixen, blokfluiten, dj's, fans, festivals, drugs, modellen en hipsters.

Want Van Wyngarden zweert nog steeds bij Neil Youngen Grateful Dead, en Goldwasser vult z'n dagen het liefst met het uitpluizen van de muziekgeschiedenis, de Britse psychedelica voorop, van Pink Floydover King Crimsontot Spacemen 3.

Zoveel zelfverklaarde nerdiness: men kan moeilijk anders dan van MGMT houden. Maakt dat van 'Congratulations', waarop ze hun instantsucces aan een diepteonderzoek onderwerpen, meteen een goeie plaat? Nee, maar het ís wel een goeie plaat. Vergeet het bezwaar dat er geen singles opstaan: 'geen singles' is niet hetzelfde als 'geen songs'.

Heeft 'Congratulations' geen catchy deuntjes waarvan de gemiddelde 2ManyDJkoste wat kost een stampende remix wil maken, dan is het wél een fluorescerende verkenning van de muziekindustrie anno 2010, naar even koldereske als spookachtige hoogtepunten gedreven door producer Peter'Sonic Boom'Kembervan - jawel - Spacemen 3.

Een allesverpletterend meesterwerk is het niet geworden: de niemendalletjes 'Someone's Missing'en 'I Found a Whistle'zijn er te veel aan.Maar de rest is veelkleurig en werkt ook zonder xtc-tablet achter de kiezen.

'It's Working'bijvoorbeeld, de flink naar de vroege Pink Floyd-knipogende opener, of de twee nummers waarin de schelmen in Van Wyngarden en Goldwasser de bovenhand nemen:

'Song for Dan Treacy', een ode aan de even onnozele als geniale pompidompunk van Television Personalities; en 'Brian Eno', een theatrale popsong waarin het duo de man uit de titel in de maling neemt ('We're always one step behind him! / He's Brian Eno! / Brian Eno!').

Grimmiger is het bezwerende 'Flash Delirium', waarin we met de privéjet van de Stonesrichting het Marrakech van de sixties trekken om met jeugdheldin Jennifer Herremavan Royal Truxte flashen op de nietigheid van alles wat er na de Stones is gedaan.

'Siberian Breaks', de fameuze song van twaalf minuten, zit pal in het midden en is het hoogtepunt: hij begint als een Byrds-achtig Californisch surfdeuntje en gaat over een paranoïde parlando naar trippy electro.

Het idee achter 'Lady Dada's Nightmare'was misschien beter dan de uitwerking ervan, maar niets kan een glimlach tegenhouden bij de bizarre slot- en titeltrack - op het eind trakteren Van Wyngarden en Goldwasser zichzelf op een applausje.

Hey hey, my mynog aan toe, het beste aan MGMT is dat ze cynisme weer hip maken. Fated to pretend, jawel. Voor eeuwig en altijd.

Voorbeluisteren via:

MGMT speelt op zondag 3 oktober in de AB in Brussel.

• MGMT
• MySpace: MGMT