Pavement - Quarantine the past

Vijf seconden later baadt de kamer in een zee van feedback. 'Oei, hij is al kapot,' zegt moeder verschrikt. 'Nee ma, dat is zo.' Dan is het mijn beurt om te glimmen. Something tells me I'm into something good.

Indierock werd in geen tijd net zo belangrijk als voetballen. Het was toen, kort na Nirvana, ook geen ontsnappen aan: The Lemonheads waren non-stop op MTV, in Het Nieuwsblad verschenen concertbesprekingen van groepjes als Possum Dixon en The God Machine, iemand kwam naar school met een cassette van Guided by Voices.

Maar voor ons, die te jong waren voor The Pixies, fonkelde geen ster zo fel als die van Pavement. Zij hadden de beste songs, die onweerstaanbaar heen en weer huppelden tussen noise en pure pop. De cryptische teksten van Stephen Malkmus raakten je terwijl je er geen snars van begreep, en hij kon je net zo goed doen kraaien van plezier. Het waren slungels, dus het was niet erg om óók een slungel te zijn. Ze waren slim. Ze waren speels. Ze waren van ons.

Nu, meer dan tien jaar na hun split, is Pavement een instituut: een nieuwe generatie groepjes, die hun je-m'en-foutisme gretig kopieerden, lokte een nieuwe generatie fans naar hun muziek, en platenmaatschappij Matador speelde daar handig op in met prachtig uitgegeven en uitgebreide reissues van hun eerste vier platen.

Het resultaat van dit alles is een reünie, een wereldtournee en deze - nu moet het er écht uit - weergaloze compilatie. Geen chronologische bloemlezing, geen greatest hits, maar zoals het de groep betaamt een tegendraadse, van de hak op de tak springende verzameling van singles, albumtracks en obscure parels uit de begindagen.

Wat de singles betreft: 'Cut Your Hair' staat er natuurlijk op, en 'Summer Babe', en 'Shady Lane/J vs. S', maar 'Rattled by the Rush' en 'Give it a Day' dan weer niet. Zij moeten plaats maken voor bijvoorbeeld het machtige 'In the Mouth a Desert' of de N-VA-hymne 'Two States' (allebei van 'Slanted and Enchanted'), voor de R.E.M.-ode 'Unseen Power of the Picket Fence', en voor 'Box Elder', dat na twintig jaar (!) nog niets van zijn lofi poppracht heeft kwijtgespeeld.

Natuurlijk valt er over de selectie te discussiëren. Van 'Wowee Zowee', hun als enkele blauwe vermomde Dubbele Witte, werden om onbegrijpelijke redenen slechts twee nummers opgevist. Geen 'We Dance' of 'AT & T' dus, en net zo goed geen 'Silence Kit' van het nochtans sterk vertegenwoordigde 'Crooked Rain, Crooked Rain'.

Aan de andere kant: van de drieëntwintig nummers die wel op 'Quarantine the Past' staan, hadden wij er geen enkel willen missen. De discussies die over de tracklist zullen ontstaan, tonen alleen maar aan hoe rijk en machtig het oeuvre van Pavement wel is. En eerlijk: bestaat er voor ons freaks iets leukers dan lullen over muziek?

Pavement speelt op dinsdag 18 mei in de AB in Brussel (iemand een kaart over?) en op donderdag 8 juli op Les Ardentes in Luik.

Voorbeluisteren via:

• Pavement
• MySpace: Pavement