Lindstrøm & Christabelle - Real Life Is No Cool

We kunnen ze geen ongelijk geven: die jubelende blazers en die onweerstaanbare baslijn herinneren stukken meer aanQuincy Jones' producties voor The King of Pop dan aan Hans-Peter Lindstrøm, onze favoriete dealer in geestverruimende housevariëteiten, die twee jaar geleden nog een succesvolle gooi deed naar de supersterstatus met zijn geweldige 'Where You Go I Go Too'-opus.

Lindstrøm-junkies hoeven niet te wanhopen: in de hypnotiserende Vangelis-cover 'Let It Happen' zweeft de bass cadet uit Oslo als vanouds ergens tussen de stranden van Ibiza en de buitenste regionen van de dampkring. Maar 'Real Life Is No Cool' echoot net zo goed de mutant disco van Material, Lizzy Mercier Descloux en Arthur Russell; heel veel disco- en electropop uit de jaren tachtig van Giorgio Moroder, Grace Jones en Chic; en prehistorische house-12-inches. Bij 'Keep It Up' stelden wij ons een spaced-out Prince voor, en 'High & Low' is een smachtende, ademloze 'Air goes eighties'-ballad, met perfect gepasteuriseerde minigitaarsolo.

Lindstrøm werkte het voorbije decennium al vaker samen met Christabelle Silje Isabelle Birgitta Sandoo (de song 'Music in My Mind' uit 2001 is hier opnieuw terug te vinden), en nu vloeit alles pas echt samen. Zij is geen Donna Summer: 'Let's Practise' heeft nagenoeg hetzelfde genetisch materiaal als'I Feel Love', maar moet het afleggen bij de tandem Moroder/Summer.

Juffrouw Sandoo loodst wél volop wispelturigheid binnen in 'Real Life Is No Cool'. Ze koert, fluistert en smeekt, ze glijdt met veertig graden koorts door electrofunkpletwals 'Lovesick', en ze raakt geregeld het spoor bijster ('What should we do? Should we start? Should we stop?' luidt het al in de opener 'Looking for What').

Hier en daar versterkt Lindstrøm dat effect nog door haar zanglijn te verknippen, te pureren en uit te smeren. Jammer dat Christabelle niet altijd genoeg ruimte krijgt: het met effecten dichtgeplamuurde 'So Much Fun' of de psychedelische overdaad van instrumental 'Never Say Never' steken bleek af tegen 'Baby Can't Stop' en co.

Als Was (Not Was) vijfentwintig jaar geleden disco not disco maakte, dan is dit discopop not discopop, of zelfs gewoon pop not pop. 'Real Life Is No Cool' klinkt funky, catchy en stylish, maar net zo goed weifelend, wazig en onaf. Dat levert een plaat op die ook volgend jaar en het jaar daarna nog zal intrigeren.

Waar lag die final frontier van de spacedisco ook alweer? In elk geval lichtjaren achter de Lindstrøm van 2010.

Voorbeluisteren via:

• MySpace: Lindstr?m & Christabelle