Toptracks:
- Pray For rain
- Flat of the Blade
- Paradise Circus
Zijn intimiderende zang, de ongemakkelijk makende tekst en de razend knappe muziek (denk aan een dubversie van Matmos met sporadisch wat weeklagende strijkers en aan het eind nog naar de maan huilend koper) zijn samengevlochten tot een song die je voor het slapengaan dwingt om dubbel te controleren of wel alle ramen en deuren op slot zijn.
Maar dé ster op 'Heligoland' is toch Hope Sandoval (vroeger van Mazzy Star, nu van haarzelve & The Warm Inventions; hun eind vorig jaar verschenen 'Through the Devil Softly' is een aanrader voor fans van herfstige melancholie): ze kreunt en steunt zich door 'Paradise Circus', begeleid door weinig meer dan een verweesde piano, een weifelende bas en ritmisch handgeklap: 'The devil makes us sin / But we like it when we're spinning in his grip'. Wow.
Less is eveneens more in 'Saturday Come Slow', met een opvallend kwetsbare Damon Albarn. In 'Pray for Rain' is volgestouwd met fascinerende percussie en wordt gezongen door de almaar manischer klinkende Tunde Adebimpe (van TV On The Radio): druk-druk-druk, maar het werkt. Samen met 'Flat of the Blade' het beste bewijs dat 3D en Daddy G op hun beste momenten van niemand een lesje te krijgen hebben.
Niet elke song op 'Heligoland', de eerste Massive Attack in bijna zeven jaar, kruipt zo diep onder de huid. 'Rush Minute' is weinig meer dan een aardige popsong. Achter het loodzware arrangement en de mitraillerende baslijn van 'Girl I Love You' gaat ondraaglijke lichtheid schuil, en ook afsluiter 'Atlas Air', met acht minuten de langste zit van de cd, is veel vertoon en weinig inhoud. Dan liever het minimalisme van 'Psyche', met Marina Topley-Bird als een adult versie van Roodkapje.
Het gros van de topsongs van 'Heligoland' werd vorig jaar al via de ep 'Splitting the Atom' op de wereld losgelaten. 'Als de andere nummers even straf zijn,' schreven wij toen, 'dan kennen wij al een stevige kandidaat voor ons eindejaarslijstje van 2010.' Niet, dus.
Voorbeluisteren via: 
5 reacties
reageer ookBilly Malkmus
Vrijdag 19 februari 2010 - 15u04
Beetje tegenvallend, enkel Girl I Love You kan me echt boeien, dat is MA klasse van weleer... denk Mezzanine... de EP versie van Psyche was trouwens een heel pak beter, jammer. voorlopig blijft deze op 2,5 ster steken. en licht komisch toch wel hoe deze recensie net de betere nummers op de cd afkraakt
thewallstreetshuffle
Donderdag 11 februari 2010 - 16u39
Volledig mee akkoord, schitterende cd, het is geen mezzanine of al helemaal geen blue lines (welke plaat is dat wel) maar het is de vier sterren dubbel en dik waard.
Funkrund
Woensdag 10 februari 2010 - 20u28
Het zou mooi zijn moesten alle nieuwe albums deze middelmatigheid hebben. Ik vind dit album zeker te pruimen, veel beter dan 100th Window en zelfs beter dan Protection. Blue Lines blijft nog steeds hun meesterwerk.
Sami
Woensdag 10 februari 2010 - 18u25
'k ben het grotendeels eens met Bert, behalve dan wat betreft de "samenzwering". Een nieuwe Mezzanine is waarschijnlijk te hoog gegrepen, dat was dan ook één van de beste platen van de jaren 90. En eens met de "jury", Hope Sandoval zorgt (mee) voor het hoogtepunt van de plaat. Er is geen Massive plaat zonder een foutje, denk maar Light my Fire op Protection. De volgende weken blijft de cd zeker in de auto zitten en rij ik een kilometertje of 2000. Ik stem daarna wel Groen om het goed te maken
Bert Werk
Dinsdag 9 februari 2010 - 14u51
Hoe komt het toch dat heren en dames muziekcritici het altijd zo eens over bepaalde cd's? Dit is weer een mooi voorbeeld - het lijkt wel een wereldwijde samenzwering - namelijk IEDEREEN vindt de nieuwe Massale Aanval maar een middelmatig werkje. Samengevat: ouwe lullen die hun jaren 90 trucje nog 'ns doen. Het zal dan wel aan mijn gebrekkige stoffige muzieksmaak en gevorderde leeftijd liggen dat ik 't een buitengewoon fraai plaatje vind - ik onbescheidene meen: 4 sterren spul!
Reageer ook