
Toptracks:
- Aneurysm
- The Money Will Roll Right In
- Smells Like Teen Spirit
Ook de erfenis van Kurt Cobain en Nirvana leek de afgelopen jaren al helemaal tot de laatste druppel leeggeperst, maar zie, er werd toch nog iets 'nieuws' gevonden: een dvd/cd van het optreden op het Reading-festival in 1992. Waarom waren we niet verbaasd dat we volgens de hoessticker met een 'legendarisch concert' te maken hadden?
Maar die promosticker is voor één keer niet gelogen: 'Live at Reading' is écht een overrompelende concertregistratie van een volstrekt unieke groep op de top van zijn kunnen.
Het is er meteen vol op: een krom mannetje met een volstrekt ridicule pruik op zijn kanis wordt in een rolstoel het podium opgereden, hijst zich onder aanmoedigingen van Krist Novoselic krampachtig recht ('You're gonna make it, man!), zingt twee regels uit 'The Rose' van Bette Midler, stort neer, kruipt weer recht en zet vervolgens de openingsakkoorden van 'Breed' in: het begin van een woeste rockstorm die pas vierentwintig songs en anderhalf uur later zal gaan liggen.
Ja, alle hits van 'Nevermind' worden erdoor gejaagd, en 'Smells Like Teen Spirit' ontbreekt uiteraard niet, en natuurlijk is dat een hoogtepunt (de song wordt overigens voorafgegaan door een stukje 'More Than a Feeling', de aalgladde seventiesrocker van Boston waar Cobain zijn idee voor 'Teen Spirit' van jatte), maar wat op 'Live at Reading' vooral opvalt is hoe goed de rést van het Nirvana-materiaal wel was: 'Drain You', 'On a Plain', 'Aneurysm', 'School', 'Sliver', 'Tourette's', 'Negative Creep'... 't Zijn allemaal mokers van songs die na bijna twintig jaar nog niks aan kracht en impact hebben ingeboet.
Ook bijzonder straf is 'The Money Will Roll Right In', een lekker vettige punkcover van Fang, met een ironische tekst die Cobain als gegoten zit: 'I want to be a star, I'm going to have a car / And you'll have to admit I'll be rich as shit / I'll just sit and grin / The money will roll right in.'
'Territorial Pissings' mag voor het allesverschroeiende slotakkoord zorgen, dat uitloopt in een saluut aan stadsgenoot Jimi Hendrix ('The Star Spangled Banner') en het slopen der instrumenten (ook een klassieker op het Nirvana-repertoire).
'Live at Reading' is een bijzonder indrukwekkend bewijs van hoe waanzinnig goed Nirvana live was, en waarom precies zij zo groot zijn geworden: alléén Nirvana had die unieke mix van melodie en brute kracht in de vingers, alléén zij wisten pure honderdkaraats pop te combineren met slordige punk, intensiteit met silly humor, gevoeligheid met brutale, 'Jackass'-achtige vernielzucht.
Mogen we u overigens aanraden de dvd helemaal tot het einde uit te kijken? Na de aftiteling zien we namelijk nog hoe Cobain backstage een handtekening uitdeelt aan een apetrots schooljongetje ('You're my hero, man!') en het kereltje en passant nog vlug wat vaderlijke raad meegeeft: 'Don't smoke!' Nog geen twee jaar later zou de Nirvana-voorman dood teruggevonden worden met een belachelijke hoeveelheid heroïne in zijn bloed en een kogel in zijn kop. Maar verder had hij wel gelijk: roken is óók niet gezond, jongelui.




















![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)



1 reactie
reageer ookshoplifter
Vrijdag 15 juli 2011 - 14u20
Gisteren nog maar een keer de DVD bekeken en mijn nekharen stonden andermaal recht. Een mokerslag van een optreden van een mokerslag van een band. Legendarisch, zondermeer.
Reageer ook