Norah Jones - The Fall

Jones zette zelfs haar vaste begeleidingsgroep sinds jaren aan de deur, brak met haar vriendje, bassist en co-songschrijver Lee Alexander, en nam in de studio niet langer plaats achter de piano maar gordde een gitaar om. Om het plaatje compleet te maken dook ze uit haar adressenbestand producer Jacquire King, gitaristen Marc Ribot en Smokey Hormel en drummer Joey Waronker op.

King, Ribot en Hormel wilde Jones naar eigen zeggen vanwege hun Tom Waits-connectie, wat echter geenszins betekent dat we op 'The Fall' in een Waitsiaans knekelhuis belanden waar de skeletten op tafel dansen en de hele huisraad als instrumentarium wordt gebruikt. Wel integendeel.

'The Fall' klinkt op het eerst gehoor als een doordeweeks popplaatje. Een plat doordeweeks popplaatje zelfs. Brave partijen, nette drums, alles netjes binnen de lijntjes. Dat Marc Ribot de man is die op 'Rain Dogs' van Tom Waits de gitaar liet klinken alsof ze hém bespeelde en niet andersom, dat horen we pas in 'Tell Yer Mama', de voorlaatste song van de plaat. Van Snorah Jones naar Norah Light. Of Norah Zero, mocht u dat liever hebben.

Maar 'The Fall' is als sluipend gif, en dat hadden wij voor het eerst in de gaten toen we anderhalve week geleden wakker werden met single 'Chasing Pirates' op de wekkerradio. Een week mee in het hoofd gezeten! En dan de volledige plaat nog eens opgelegd, en er niet meer vanaf geraakt. 't Is een popplaat zonder grote mond, die bedachtzaam en traag haar standpunt duidelijk maakt. De melodieën zijn mooi maar niet uitgesproken, de begeleiding functioneel in plaats van opdringerig.

'Young Blood' begint als 'Candy' van Iggy Pop & Katie Pierson maar laat vervolgens bewust na om nog zoeter te worden. 'Young blood, young bone / Old ghosts go home / Band of gold with a diamond implied'. Een heel klein beetje suiker op het puntje van de tong, en wie meer wil moet nog eens luisteren. 'Light as a Feather' schreef Jones samen met Ryan Adams en dat is er duidelijk aan te horen, maar niet in die mate dat het ook op een plaat van Adams had gekund.

Afsluiter 'Man of the Hour' speelt Jones in haar eentje aan de plinkplonk-speelgoedpiano, goed wetende dat hetzelfde liedje haar aan de Steinway-vleugel een paar nullen meer zou opleveren. De perfecte samenvatting van een gewaagde plaat die helemaal niet zo klinkt. Dat verdient een bloemetje, zelfs in de herfst.

Voorbeluisteren via

• Norah Jones
• Norah Jones on MySpace
• YouTube: 'Chasing Pirates'
• Fotospecial van Norah Jones