Them Crooked Vultures - Them Crooked Vultures

Logisch dus dat de muziekwereld even reikhalzend naar het debuut van Them Crooked Vultures uitkeek als Herman Van Rompuy naar afgelopen donderdag, al lang voor hun verrassingsoptreden op de laatste editie van Pukkelpop (dat overigens ook weer niet zo héél erg verrassend was).

Helaas wordt op plaat bevestigd wat ook al op Pukkelpop bleek: het geheel valt een tikje lichter uit dan de som der delen. Homme, Grohl en Jones zijn geweldige muzikanten - Dave Grohl mag zelfs de beste rockdrummer van zijn generatie genoemd worden - maar 'Them Crooked Vultures' haalt het niet van het beste werk van Queens of the Stone Age, laat staan van dat van Nirvana of Led Zeppelin (in Foo Fighters hebben wij nooit zoveel gezien).

Onze diagnose? Te veel songs die te lang duren; te weinig die van voor tot achter goed zijn. Neem nu het cryptisch getitelde 'Warsaw or the First Breath You Take After You Give Up', dat op een kloeke 7 minuten en 50 seconden afklokt: begint met een fantastische powerriff, maar verdwaalt ergens halverwege in een buitenwijk van Strangeville, en geen gps die de weg terugvindt.

In 'Elephants' heeft Josh Homme álle twaalf de riffs gepropt die hij zich nog herinnerde van 'Led Zeppelin II' grijs te draaien: goeie riffs, maar hij had het beter bij eentje gehouden. 'Interlude with Ludes', vervolgens, is een verklankte lsd-trip: sowieso af te raden tenzij men Syd Barrett heet (en zelfs hij schijnt het tegenwoordig niet meer te kunnen). En 'Caligulove' is, nu ja, een song die 'Caligulove' heet.

Wél helemaal goed zijn 'New Fang', de vooruitgeschoven eerste single die op aangename wijze zijns weegs rockt, en 'Scumbag Blues', een scheut psychedelische bluesrock die klinkt alsof iemand 'Strange Brew' van Cream met een dosis steroïden heeft geïnjecteerd. En het gestaag voortdenderende 'Dead End Friends' had van QOTSA kunnen zijn: typisch zo'n vuige stonerrocker waarbij het goed dirt roads afjakkeren is in een pick-up, met in het handschoenenkastje een flacon vuurwater en op de achterbank een jachtgeweer.

Over QOTSA gesproken: 'Them Crooked Vultures' is overduidelijk het speledingetje van Josh Homme (die dezer dagen trouwens als Joshua Homme bekend wil staan, maar daar beginnen wij niet aan). Niet alleen levert hij alle zang- en gitaarpartijen, de plaat leunt qua stijl ook dicht aan tegen het klassieke 'Songs for the Deaf', niet toevallig de enige QOTSA-plaat waarop Dave Grohl achter de ketels zat.

'Songs for the Deaf': dat niveau haalt Them Crooked Vultures misschien wel op hun tweede plaat, als de wind een beetje gunstig staat. In afwachting zullen we ons maar optrekken aan het feit dat Van Rompuy zowaar President van Europa is geworden, en dat wat dat betreft de verwachtingen dus wél zijn ingelost. Een titel overigens, President van Europa, die ons even raadselachtig in de oren klinkt als 'Keizer van Abessinië' of 'Burgemeester van Shangri-La'. Zou hij naakte slavinnen ter beschikking krijgen?

Voorbeluisteren via

• Them Crooked Vultures
• Them Crooked Vultures on MySpace
• Them Crooked Vultures on YouTube