Vic Chesnutt - Skitter on Take-off

In september bracht hij samen met Guy Picciotto (Fugazi), Howard Bilerman (Arcade Fire) en Efrim Menuck (Silver Mt. Zion, Godspeed You! Black Emperor) het postrockpareltje 'At the Cut' uit. Nog geen twee maanden later gaat hij weer naakt: 'Skitter on Take-Off' staat vol gammel gitaarspel en poëtische teksten vol messcherpe observaties en pikzwarte humor. Pas als je héél goed luistert, hoor je producer Jonathan 'Roadrunner' Richman en producer/drummer Tommy Larkins hier en daar een handje toesteken. Dit is geen lofi meer, dit is nofi.

Hoewel Chesnutt soms zingt als een kraai die levend gepluimd wordt, komt de kwaliteit keer op keer kwinkelerend bovendrijven. In 'Unpacking My Suitcase', 'Society Sue' en 'Rips in the Fabric' zit een popsong verborgen;'My New Life', 'Sewing Machine' en 'Feast in the Time of Plague'zijn even fragiele als furieuze folknummers - geen betere samenvatting van de sfeer van deze plaat dan die laatste titel, trouwens.

Een speciale vermelding verdient 'Worst Friend', een superieur staaltje van slaan en zalven. 'Dimples' en 'Dick Cheney' zijn de Geert Hostes van de plaat: vakkundig volgeluld, maar van een pointe geen spoor. Het is Chesnutt vergeven. Een man die zo meedogenloos in zijn eigen hart pookt, met soms huiveringwekkend herkenbare resultaten, krijgt van ons nooit minder dan drie sterren.

Voorbeluisteren via

• Vic Chesnutt
• Vic Chesnutt on MySpace