Espers - III

Espers is een band van dit decennium, en hun titelloze debuut van vijf jaar geleden sloot perfect aan bij de freak folk van Devendra Banhart of CocoRosie. Van dat pad zijn ze ondertussen wel afgedwaald.

'I Can't See Clear', de opener van 'III', maakt al meteen (die drums!) duidelijk dat er gerockt mag worden. En niet zo'n klein beetje, getuige opstootjes die aan Led Zeppelin herinneren - zie het instrumentale middenstuk van 'Trollslända'. Even vaak liggen de songs gespreid op een bedje van psychedelische gitaren, opgetooid met bijvoorbeeld een cello.

Maar de belangrijkste reden waarom wij voor Espers vallen zijn niet de verrassende composities of het sierlijke musiceren. Nee, het is de hese engelenzang van Meg Baird. Dubbel jammer dat Greg Weeks een paar maal de vocalen voor zich neemt. Op 's mans soloplaten past die zeurderige stem bij de muziek; bij Espers - zéker als hij Baird volledig eclipseert, zoals in 'The Road of Golden Dust' - willen wij hem liever níét horen (uitzondering die de regel bevestigt: 'Meridian'). Neen, wij willen Baird en alleen Baird!

Ondanks het onheilspellende vaarwater waarin Espers zich muzikaal begeeft, heeft haar stem altijd een bakerend effect ('Caroline'! 'Sightings'!). Ja, als er iets bestaat als een runner's high, dan bestaat er zeker ook een listener's high, en Meg kan ons die in een handomdraai laten bereiken. Wat een vrouw!

• Espers
• Espers on MySpace
• YouTube: 'Caroline'