Toptracks:
- Blood Relations
- Walk Away
De vader van Dodson verkocht kettingzagen, en zijn moeder zong hem 's avonds in slaap met liedjes van Willie Nelson: wat zou hij een vernieuwer zijn? Nee, The Maldives voegen niks toe. Niks, met uitzondering van een handvol waanzinnig mooie nummers.
Opener 'Goodbye' dient vooral om de groep in z'n volle glorie aan u voor te stellen: drie gitaren, bas, pedal steel, banjo, viool, drums en extra percussie, in een indrukwekkend samenspel van klasse en vakmanschap. Daarna begint het echte werk met 'Time Is Right Now', dat halverwege de sprong maakt van country naar rock: de gitaren nemen het over van de viool en er wordt een bruisend, aan Thin Lizzy schatplichtig slotstuk aan de song gebreid. 'Cold November' - net wat u zegt - en 'Do You Still'zijn dan weer ondubbelzinnig klassiek, het eerste een heel mooi liefdeslied, het tweede een uitstekend excuus om eens flink uit te huilen.
Maar echt uitblinken doen ze op de lange afstand. Neem 'Blood Relations' (7: 43) als opwarmer - Jim James wordt hier de hoek in gedrumd - en laat meteen erna het verkillende 'Walk Away' (10: 35) los op uw gemoed. Een kathedraal van een nummer, niet geschreven maar opgetrokken, en zoveel grootser dan de som van zijn bouwstenen.
Valt hier dan helemaal niks negatiefs over te zeggen? Toch wel: in 'Say Nothing' en 'Whidbey Island Blues' stelt Dodson ons geduld aardig op de proef, en het nochtans heel aardige 'Tequila Sunday' toont aan dat het geen kwaad kan om, als een nummer daarom vraagt, een paar bandleden aan de kant te laten. Het zijn kleine smetjes. Wij wachten vol ongeduld tot The Maldives, negen man sterk, eens onze contreien aandoen. Alleen: wie zal dat betalen?
Voorbeluisteren via 
0 reacties
reageer ookReageer ook