Toptracks:
- Ganglord
- My Life Is a Succession of People Saying Goodbye
- Christian Dior
'B-kantje' is natuurlijk een middeleeuwse term, maar Morrissey is een nostalg (de cd'tjes zijn bedrukt als waren het singletjes), en anachronismen vormen, net zoals grillige metaforen en vergezochte woordspelingen ('Friday Mourning', in dit geval), de kern van zijn oeuvre. 'Swords' bevat dus achttien songs die niet goed genoeg werden bevonden voor zijn laatste twee officiële cd's, maar nu door Morrissey hoogstpersoonlijk wél zijn uitverkoren als best of the second best.
Voor een levende legende ligt Morrisseys productie erg hoog. Mijn buikgevoel zegt dat dat komt omdat hij graag en veel goeie teksten schrijft. Het probleem is dat zijn muzikanten daar niet genoeg goeie melodieën bij weten te verzinnen. En zelfs op zijn niveau vloeien tekst en muziek niet elke dag naadloos en subliem samen, zoals op 'Irish Blood, English Heart'.
Zo krijg je een spitse, zwaar sarcastische open brief aan een niet al te snugger schandknaapje ('You slipped through my fingers / no, not literally, but metaphorically'), getoonzet op een middelmatige melodie. Of een grappige titel - 'It's Hard to Walk Tall When You're Small' - voor een flauwe song. Toch hoort zelfs de lauwste fan die nog nooit een darkroom van binnen zag (enfin, dat geldt voor alle bezoekers van een darkroom, maar u begrijpt wat ik bedoel) dankbaar kaarsjes te branden voor imposante songs als 'Ganglord', de superieure melodie 'My Life Is a Succession of People Saying Goodbye' en het grappige 'Christian Dior',dat ondanks de titel zwaar autobiografisch is.
Omdat niemand nog een cd met overschotjes koopt, hoe briljant ook, bevat deze worp ook nog een live-cd. Ook die is helaas een vergiftigd geschenk, want alle toppers uit de setlist van zijn recente 'Refusal'-tournee spaart hij op voor aan aparte live-cd. Dit zijn bovendien flarden van een concert in Warschau: extra jammer, want dan krijg je er de dikwijls hilarische bindteksten niet bij. Niettemin: in dank aanvaard, want nooit minder dan goed. En Morrissey's Mob staat op scherp.
'Swords' is een soort pizza, een gerecht bereid met overschotjes van wisselende kwaliteit. Maar zoals Oscar Wilde (de Morrissey van zijn tijd) al zei: we liggen allemaal in de goot, maar sommigen onder ons kijken naar de sterren. De lange hoesteksten zijn een ode aan Morrisseys onverwacht gestorven producer Jerry Finn, én een felle maar terechte kritiek op een bepaald soort (muziek)journalistiek. Maar wij trouwe discipelen zeggen, dankbaar en nederig: tot nader order zijn Morrisseys kruimels nog altijd beter dan andermans parels.
0 reacties
reageer ookReageer ook