Bob Dylan - Christmas in the Heart

cd-reviews Dinsdag 27 oktober 2009 - 14u30, door (jub)

Kameraad Riguelle zei het vorige week al in de krant: bij de minste beweging van Bob Dylan die niet in hun kraam past, schreeuwen de fans van het eerste uur moord en brand. Dat gebeurde diep in de sixties, toen hij voor het eerst een elektrische gitaar tevoorschijn haalde; een decennium later, toen hij een paar platen lang door de Heer bezeten bleek te zijn; en onlangs weer, toen bekend raakte dat hij amper zes maanden na 'Together Through Life' een kerstplaat zou uitbrengen.

6090_catalogue_10389_detail.jpg

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4

Toptracks:

  • Do You Hear What I Hear?
  • Winter Wonderland
  • Little Drummer Boy

Dylan die een kerstplaat maakt met geen enkel eigen nummer erop, dat kón niet, zelfs al beloofde Bob de volledige opbrengst aan het World Food Programme te schenken. Dylan-fans, ik moet ze niet.

Dylan-liefhebbers daarentegen, die de man altijd zijn vreemde kronkels hebben gegund, hebben er een te koesteren plaatje bij. Nee, dit heeft hij nooit eerder gedaan, en ja, hij heeft veel betere platen gemaakt, maar 'Christmas from the Heart' is een godsgeschenkje om op kerstavond 'A Christmas Gift for You from Phil Spector', 'The Beach Boys Christmas Album' en 'Elvis' Christmas Album' af te lossen. En wedden dat ze langer meegaat?

Het personeel is grotendeels hetzelfde als op 'Together Through Life': de geweldige Tony Garnier op bas, David Hidalgo van Los Lobos met al zijn vakmanschap op gitaar, accordeon, viool en mandoline, Dylans alter ego Jack Frost als schaduw aan de knoppen, en de geweldige Mixed Voice Singers die te gepasten tijde de sfeer van de middernachtmis oproepen. Straks zijn er worstenbroodjes.

Openingstrack 'Here Comes Santa Claus' lijkt te zijn vooruitgestuurd om de non-believers tot ver voorbij de horizon te jagen. Een soortement polka-kinderliedje, inclusief rinkelende rendierbelletjes, waarbij die gekke, krassende stem van Dylan geen klein beetje uit de toon valt. Alle kindertjes bang? Goed zo.

Song nummer twee, 'Do You Hear What I Hear?', is meteen een homerun: een wat banale vredestekst, parmantig begeleid door paradedrums, krijgt in de mond van Dylan veel meer gewicht dan schrijvers Baker en Regney ooit bedoeld hadden. Bij veel songs op 'Christmas from the Heart' duurt het even voor je doorheen de banaliteit van het onderwerp stoot, maar wie wacht tot de geur van pannenkoeken en glühwein is opgetrokken heeft een heerlijk warme, nostalgische plaat in handen. De swing van 'Winter Wonderland' - met Dylan op de slee! - is na vijf beurten onweerstaanbaar, en de wel heel onnozele 'Pa-ra-pa-pa-pams' in 'Little Drummer Boy' krijgen door het bevlogen gospelwerk van de Mixed Voice Singers toch het nodige sérieux.

Om even terug te komen op onze eerdere vraag: heeft Dylan dit ooit eerder gedaan? Eigenlijk heeft hij nooit iets ánders gedaan. Altijd heeft hij universele liedjes gezongen. Liedjes die al eeuwen meegaan, of als hij ze zelf schreef: liedjes voor de eeuwigheid. Vandaag is het thema Kerstmis: so what? Mag Bob ook eens een conceptplaat opnemen?

Uiteraard vat hij het zelf weer het best samen in 'The Christmas Song', het mooiste liedje van de plaat: 'Chestnuts roasting on an open fire / Jack Frost (!) nipping on your nose / Yuletide carols being sung by a choir / And folks dressed up like Eskimos (…) And so I'm offering this simple phrase / To kids from one to ninety-two / Although its been said many times, many ways / A very Merry Christmas to you'. Nee, niemand heeft ooit zo mooi 'Merry Christmas' tegen ons gezegd.

Geen vier sterren dan? Omdat het niet alle dagen kerst is. Maar dankzij 'Christmas in the Heart' kijken wij nu al uit naar die van 2010. Breng je dan een allerlaatste meesterwerkje voor ons mee, Bob? Tot het zover is zingen wij van pa-ra-pa-pa-pam tot ver na Kerstmis met je mee. Hij moest het weten.

Voorbeluisteren via Bob Dylan - Christmas In the Heart

4 reacties

reageer ook 

Zondag 27 december 2009 - 00u14

Jothom

t Wordt toch tijd dat de oude geront de mond wordt gesnoerd: deze plaat is niet om aan te horen, vreselijk. Die stem! Al dat snot achter in de keel! Regelrecht uit de beerput. Sinds Dylan zijn liederen ten gehoren brengt met die stem heb ik geen plaat meer van de man gekocht. (lef heeft ie wel, aan verstand begin ik toch te twijfelen)

 

Zondag 8 november 2009 - 23u05

Ik ben als 26-jarige zeker geen Dylan-fan van het eerste uur. Dus dat de mens al eens iets anders probeert deert mij niet. Maar de pers-psychose die het laatste decennium rond hem hangt wordt stilaan ridicuul. Mocht Susan Boyle hiermee zijn komen aandraven, dan hadden serieuse journalisten zich daarover verkneukelt. En nu moeten we dit soort pulperige bocht gaan prijzen enkel omdat het van Dylan komt en niemand zoiets van hem verwacht had? En dan verzwijgt u die vreselijke stem nog.

 

Zondag 8 november 2009 - 23u05

Ik ben als 26-jarige zeker geen Dylan-fan van het eerste uur. Dus dat de mens al eens iets anders probeert deert mij niet. Maar de pers-psychose die het laatste decennium rond hem hangt wordt stilaan ridicuul. Mocht Susan Boyle hiermee zijn komen aandraven, dan hadden serieuse journalisten zich daarover verkneukelt. En nu moeten we dit soort pulperige bocht gaan prijzen enkel omdat het van Dylan komt en niemand zoiets van hem verwacht had? En dan verzwijgt u die vreselijke stem nog.

 

Woensdag 28 oktober 2009 - 17u33

hoppa

Heerlijk, net de kerstman zelf die zingt! En ik weet niet hoe dat met jou zit, maar ik ga hem deze kerstmis al draaien (jawel, nog altijd 2009).

 

Reageer ook

Humo login:

(wordt nooit getoond)

Of login met facebook:

Deze week in Humo

cd-reviews - Archief

Zoeken in cd-reviews:

Reviews per artiest:

Reacties en commentaren

Jouw aanraders

cd-reviews