Toptracks:
- White Blank Page
- Little Lion Man
- I Gave You All
De hype ten spijt is hun geluid nochtans allesbehalve hip te noemen. Het banjogetokkel dat 'Little Lion Man' voortdrijft, verraadt een voorliefde voor country en bluegrass die ook op de andere tracks nadrukkelijk beleden wordt, en de nadrukkelijke orkestratie is niet eens vérre familie van de coole violen van The Last Shadow Puppets.
Maar het werkt: 'Sigh No More' klinkt alsof de Appalachen oprijzen in hartje Londen, en geen kip op Trafalgar Square die ervan opkijkt, zo natuurlijk voelt het aan. Het ligt aan de ijzersterke songs, die een lang en hard leven doen vermoeden. Er staat eelt op de teksten van Marcus Mumford, een prille twintiger, en ze getuigen vaak van een zoektocht naar verlossing, en wel door liefde ('Love that will not betray you, dismay or enslave you, it will set you free'). Maar het loopt vaker wel dan niet fout af.
In 'White Blank Page' wordt er vertwijfeld gezocht naar een verklaring voor alweer een mislukking: 'Tell me now where was my fault / In loving you with my whole heart'. U moet het hem horen zingen, met die stem die minstens twee decennia te oud voor hem is. Ook de andere songs zijn stuk voor stuk minidrama's vol wroeging, afscheid, liefde en (uitzonderlijk) loutering; onherbergzame landschappen ook, waarover je afwisselend, en soms in één en hetzelfde nummer ('I Gave You All'), een bries en een orkaan hoort waaien.
Met het mes op de keel geven we 'Thistle & Weeds', 'Winter Winds' en 'The Cave' mee als bijkomende favorieten, maar kom ons voor alle zekerheid morgen nog eens bedreigen.
Mumford & Sons speelt op zondag 22 november op Crossing Border in Antwerpen.
Voorbeluisteren via 
0 reacties
reageer ookReageer ook