Mount Eerie - Wind's Poem

Sinds zijn vorige ep, 'Black Wooden Ceiling Opening', blijkt hij ook gefascineerd door black metal, en op zijn nieuwe plaat 'Wind's Poem' laat hij die twee invloeden samenvloeien. Zijn prettige indiestem blijft in openingtrack 'Wind's Dark Poem' net uit de klauwen van een toxische wolk van extreme reverb en distortion. Meteen daarna dompelt 'Through the Trees' je elf minuten lang onder in slaapwandelende schoonheid met de hartslag van een Low-track, ergens tussen Slowdive en de ambientpop van het Kranky-label in.

'Wind's Poem' is één lange meditatie over de natuurelementen, vol botsende contrasten en onverwachte wendingen. We beelden ons Mount Eerie graag in als een mythische berg, een mastodont met Mont Blanc-allures, waar licht en donker elkaar in een eigenzinnig ritme afwisselen, en waar de wind alleenheerser is. Briesjes die fluisterzang, harmonium-drones, marimba's en wat snippers van het 'Twin Peaks'-kenwijsje uitstrooien over stille gletsjers ('Summons' en 'Between Two Mysteries'). Elektrische stormen die je bij klaarlichte dag overvallen met horizontale bliksemschichten ('The Mouth of Sky'). Uitlopers van tempeesten die de halve berg met een asgrauw wolkendek toedekken, en de ene donderslag na de andere langs de hellingen naar beneden doen denderen ('The Hidden Stone'). De sequencing is gewaagd, maar nagenoeg perfect: luister en huiver wanneer het trillende 'Ancient Questions', tegelijk de meest weemoedige en de meest uitzichtloze song van de vijftien, compleet opgeslokt wordt door het atmosferische gekraak uit verre sterrenstelsels in '(something)'.

Dat alles maakt van 'Wind's Poem' onze favoriete Elverum-plaat sinds 'The Glow Pt. 2' uit 2001. Een plaat die je volledige aandacht opeist, hier en daar enig geduld vereist, en bij elke beluistering aan schoonheid wint. Wind of geen wind: warm aanbevolen.

Voorbeluisteren via

• Mount Eerie
• Mount Eerie on MySpace
• YouTube: Mount Eerie live