Muse - The Resistance

'We zijn de schaamte voorbij. We gaan volledig met de billen bloot.' Oké jongen, maar wát voor billen! De vijfde van Muse is er voor mensen die kitsch óók kunst vinden. Voor weirdo's die van vreemde muziek houden en lak hebben aan goede smaak.

Ontzetting: we waren amper drie songs ver en de vaststelling drong zich op dat wij - als er geen briloor in de buurt is om met kritische blik op te sabbelen - ook zo'n weirdo in ons hebben zitten. Want onder de scheepsladingen barokke franjes (denk: Liberace met carnaval) ontdekken we in titelnummer 'Resistance' gewoon zeer aanstekelijke en goedgeluimde rawk. 'Undisclosed Desires' (Timbaland meets Spinal Tap) en single 'Uprising' blazen bij elke beluistering de herfst iets grondiger uit ons gemoed. Hell, na een tiental luisterbeurten zetten wij het tijdens de driedelige rocksymfonie (!) 'Exogenesis' (Sjostakovitsj en de gitarist van The Darkness in een potje catch op leven en dood; Sjostakovitsj ligt bovenaan) zelfs op een headbangen.

Bij een schaarser met talent voorziene groep was het hopeloos pretentieus geworden, maar Muse komt ermee weg. Nét. En zelfs dat niet altijd: 'Guiding Light' hengelt middels enkele Brian May-uitbarstingen en een Spandau Ballet-deun al te nadrukkelijk naar de wisselbeker Stinker van het Jaar. En de akelige klarinetsolo in 'I Belong To You' bewijst dat, wie voortdurend balanceert tussen schoonheid en stront, op het eind van de dag een uur in de wind stinkt.

'The Resistance' werd al omschreven als 'belachelijk, maar dan op een goede manier' - anders gezegd: een mop, maar wel een bij vlagen briljante. Probeer in stilte te lachen.

Voorbeluisteren via

• Muse
• Muse on MySpace
• YouTube: 'Uprising'