Geoffrey Gurrumul Yunupingu - Gurrumul

Oók onbegrijpelijk voor de buitenwereld,' aldus een kakker (geuzennaam voor KVM-supporter). Maar toen een paar weken geleden 'Bäpa' de selectie aanvoerde, werd er niet meer gepiept. Gerechtigheid geschied!

Geoffrey Gurrumul Yunupingu (Gudjuk voor de vrienden) is een blinde, zwarte, ongeletterde bijna-veertiger, met de uit verweerd merantihout gebeitelde kop van Howlin' Wolf en het gestuikte lijf van Sergio (althans volgens Onze Man (jub) - zie zijn Londense concertverslag van vorige week), maar hij zingt met de prangende intensiteit van Nick Drake en beschikt over een stem die de engelen in de hemel groen van nijd moet doen uitslaan. Want het is niet met woorden te beschrijven wat voor kristalheldere, ontroerende klanken er uit de bast van deze geblokte kleine boomstronk komen, u moet dat horen! Door die Stem volkomen bedwelmd zou men haast vergeten dat hij ook nog een bezielde, zij het onorthodoxe gitarist is, die bovendien de fijnste luisterliedjes uit zijn mouw schudt.

Die liedjes - twaalf in totaal - zijn bijeengebracht op 'Gurrumul' en dragen titels als 'Djärimirri' en 'Bäpa', 'Wiyathul' (de eerste single), 'Marwurrumburr' en 'Marrandil' (hoogtepunten vier en vijf) of 'Gäthu Mäwula'. Gezongen in het Gälpu, het Gumatj en het Djambarrpuynu (aldus het cd-boekje) maar bij twee gelegenheden ook in het Engels: het autobiografische titelnummer 'Gurrumul History (I Was Born Blind)' (hoogtepunt zes) en 'Baywara' (zeven).

Het had zelfs in het plat Mechels gemogen! Want hoe betoverend zingt Geoffrey Gurrumul Yunupingu toch, en hoe hullen de akoestische gitaarklanken zich rond de vreemdste woorden, märrma djilawurr näthinana ­larrunana guwalil nawu nog aan tu! Uit meer dan zijn stem en sobere begeleiding bestaat een liedje doorgaans niet, en toch: telkens kippenvel per strekkende meter en een enkele keer zelfs vochtige ogen. Dat overkomt ons maar zelden.

Met dank ook aan arrangeur, producer, contrabassist en rechterhand Michael Hohnen, die het ondanks de lengte van de songs (ze overschrijden meermaals ruimschoots de vijfminutengrens) en het beperkte instrumentarium toch spannend weet te houden. Een akoestische gitaar, een zachte bas nu en dan, in 'Djärimirri' de achtergrondstemmen van Nigel, Johnno en Makuma Yunupingu, in 'Marwurrumburr' en 'Galiku' (negen) een ingehouden elektrische gitaar die aan Richard Thompson doet denken, en alom die hemelse stem, regelmatig in duet met zichzelf: meer hebben de folksongs niet nodig om te pákken. Tegelijk is 'Gurrumul' ook een groeiplaat, die zijn ultieme finesses trager vrijgeeft dan we gewend zijn.

Wij zingen intussen in ons beste Gälpu, Gumatj en Djambarrpuynu gepassioneerd mee - gênante momenten, toen wij dat onlangs met de oortjes in iets te luid deden in de Brusselse Nieuwstraat - en hopen van u weldra hetzelfde. Want dát de liedjes zich voor langere tijd in uw hoofd zullen vastklikken, wees daar maar zeker van. 'The greatest voice this continent has ever recorded,' kopte de Sydney Morning Herald onlangs, en bracht dat continent niet onder anderen Bon Scott van AC/DC voort? U hoort ons niettemin niet tegenpruttelen.

Geen idee of Geoffrey Gurrumul Yunupingu deze krachttoer in de toekomst kan herhalen, maar vandaag buigen wij devoot het hoofd voor zoveel pure schoonheid. En benijden wij Elton John, wél rijk genoeg om al zijn vrienden en kennissen een exemplaar van de cd cadeau te doen. En u?

Voorbeluisteren via

• Gurrumul
• Geoffrey Gurrumul Yunupingu on MySpace
• YouTube: 'Wiyathul'