George Harrison - Let It Roll, Songs by George Harrison

Dat was ook gebleken in 1970, toen McCartney de gelederen verliet en de rest besloot dat een voortbestaan in een andere constellatie geen zin had. De solomeesterwerken van Lennon en McCartney zouden niet lang op zich laten wachten, maar het was George Harrison die amper een paar maanden na de split met het fenomenale 'All Things Must Pass' als eerste bewees dat er spetterend muzikaal leven was na The Beatles. Zijn eerste soloplaat had hij twee jaar eerder al uitgebracht, 'Wonderwall Music', gevolgd door het overexperimentele 'Electronic Sound', maar omdat hij later veel straffer materiaal zou schrijven, worden beide platen op 'Let It Roll, Songs by George Harrison' geheel begrijpelijk compleet over het hoofd gezien.

'Let It Roll' is de derde Harrison-compilatie, maar pas de eerste waarop zowel songs van The Beatles en zijn eerste solosuccessen als van zijn comebackperiode (alles na 'Cloud Nine' uit '87) aan bod komen. 't Is geen anthology, dus werd de chronologie overboord gegooid ten faveure van de verteerbaarheid en de homogeniteit. Het moet geen sinecure zijn geweest om producties zo uiteenlopend als die van Phil Spector en Jeff Lynne naast elkaar te mikken, maar het is de samenstellers - geen idee overigens wie dat zijn, bescheidenheid siert hen - wonderwel gelukt.

De plaat begint met 'Got My Mind Set on You', Harrisons cover van notoire onbekende Rudy Clark, en dat is meteen een vrolijke mokerslag richting onze jeugd: de jaren tachtig, gedomineerd door Joy Division, Sisters Of Mercy en all things deprimerend, tijdens dewelke we occasioneel achter onze zwarte bles werden opgeschrikt door iets vrolijks uit de grotendeels belabberde hitparade. 'Got My Mind Set on You' was zo'n song. Twee jaar later was Nirvana daar en kon een heel nieuw hoofdstuk beginnen, maar daarover hebben we het een andere keer.

Aan de hand van song nummer twee, 'Give Me Love (Give Me Peace on Earth)', valt aardig uit te leggen waarom Harrison als songschrijver geweldig onderschat wordt, en ten onrechte in de schaduw van Lennon & McCartney is blijven staan. Zes akkoorden, en behalve de titel niet veel meer tekst waarvan je na één keer horen meteen denkt: dat schrijf ik ook! Maar nee hoor. 't Is zijn slidegitaar die er eeuwigheidswaarde aan geeft, alsook zijn voorliefde voor wat hij zelf the naughty chords noemt (de vervelende, niet voor de hand liggende akkoorden), de subtiele piano van Nicky Hopkins, de spaarzame productie van Phil Spector en de achteloze manier waarop een streepje 'I Want You' van Bob Dylan in de melodie wordt gesmokkeld. Geen beginnen aan.

'Ballad of Sir Frankie Crisp (Let It Roll)' is de eerste van in totaal vijf composities van 'All Things Must Pass', dat meesterwerk uit 1970 waaraan Joost Zweegers, Beatles-fan uit Neerpelt, nu toch alweer een vlotte vijf jaar openlijk refereert.

De drie Beatles-songs - 'While My Guitar Gently Weeps', 'Something' en 'Here Comes the Sun' - krijgen we in de liveversie van 'The Concert for Bangladesh', waardoor je hooguit een paar keer aan The Beatles moet denken, maar ze nooit echt mist. Verderop in het middenstuk naar onze mening iets te veel materiaal van het postume 'Brainwashed' (onuitgebrachte songs die door Jeff Lynne en Harrisons zoon Dhani werden afgewerkt), maar vanaf de heerlijke Beatles-pastiche 'When We Was Fab' is er, met nog zes songs te gaan, geen vuiltje meer aan de lucht.

Hadden wij al gezegd dat 'My Sweet Lord' onze favoriete George Harrison-song is? Iemand anders zou er niet mee moeten afkomen, maar als hij het zingt, gaan wij met plezier op de knieën. 'I really want to see you / Really want to be with you / Really want to see you Lord / But it takes so long, My Lord'. Zou Sir George (mogen wij hem die titel alstublieft postuum toekennen?), toen hij in 2001 alsnog veel te vroeg door keelkanker werd geveld, een zachte glimlach om de lippen hebben gehad? We geloven het graag.

Voorbeluisteren via

• George Harrison
• YouTube: 'My Sweet Lord'