Toptracks:
- King of the Dogs
- Je sais que tu sais
- He's Dead/She's Alive
- A Machine for Loving
In 1999 had Iggy namelijk al eens eerder met jazz geflirt en voor enkele songs op 'Avenue B' het in het genre hoog aangeschreven trio Medeski, Martin & Wood ingehuurd. En ook toen zong Pop een song bezijden zijn moedertaal: voor 'Español' bezigde hij een geheel eigen doch uiterst amusante versie van het Spaans. Tot op heden vinden wij - in tegenstelling tot het merendeel van onze collega's - 'Avenue B' één van Iggy Pop's betere naoorlogse platen (lees: post-'The Idiot').
Vandaag hebben wij 'Préliminaires' eindelijk in handen en blijkt er aan onze verwachtingen geenszins te worden voldaan. Het Frans waarvan sprake betreft een krakkemikkige en niet eens op de lachspieren werkende versie van 'Les feuilles mortes' te zijn, de klassieker van Joseph Kosma en Jacques Prévert waarvan u al googlend binnen een paar minuten minstens vijf betere uitvoeringen tegenkomt en waarmee Iggy zijn plaat zowel begint als afsluit. Geen goeie sandwich.
Ertussen bevinden zich slechts enkele dingen die het onthouden waard zijn. Het aan Emir Kusturica schatplichtige 'King of the Dogs', de swingende dreun 'Je sais que tu sais', waarin Iggy het Frans overlaat aan het zangeresje Lucie Aimé, het als een field recording klinkende 'He's Dead/She's Alive' (omdat Iggy er gitaar in speelt en daar in de outro zelf om moet lachen), en de parlando van 'A Machine for Loving', met een letterlijke vertaling van Houellebecq (over hoe honden gemaakt zijn om van mensen te houden, of die nu dom, misvormd of achterlijk zijn). De rest schiet zijn doel voorbij, wat dat doel ook geweest moge zijn.
Het siert Iggy Pop dat hij niet zomaar gemakshalve een volgende rockplaat heeft gemaakt: laten wij 'Préliminaires' daarom een moedige zet noemen die helaas weinig tot niets voor de eeuwigheid oplevert.
Voorbeluisteren via 
0 reacties
reageer ookReageer ook