Soap & Skin - Lovetune for Vacuum

De realiteit is nog intrigerender: de vrouw achter Soap & Skin - Anja Plaschg - groeide op in een Oostenrijkse varkenskwekerij en schreef alle songs op dit debuut tussen haar vijftiende en haar achttiende. 'Lovetune for Vacuum' is één van de mooiste platen die u dit jaar te horen zult krijgen.

Schoonheid dus, maar het eerste wat opvalt is onpeilbare droefenis. Dood ('Thanatos'), doodsdrift ('Extinguish Me') en het Grote Niets (wanneer de Mexicaanse griep over ons neerdaalt, willen we 'Marche Funèbre' als soundtrack) houden zich schuil in ogenschijnlijk lieflijke songs als 'Spiracle'. Het zijn liedjes van een jonge vrouw die de subtielste schakering van zwart, zwarter en zwartst in noten weet te vangen. Haar pianospel is verbluffend rijk; haar stem glijdt moeiteloos van klagerige Cat Power (in 'Cynthia') naar etherische Dead Can Dance-hoogten en terug. 'Turbine Womb' in een wonderlijke instrumental vol vreemde mechanische clicks (van een camera? een muziekdoos?), hoogtepunt 'Cry Wolf' lijkt wel met opwindinstrumenten en xylofoons bij elkaar geknutseld. 'Thanatos' schrijdt met net iets te veel Teutoonse sérieux uit de speakers, maar potsierlijk wordt 'Lovetune for Vacuum' nergens: het gros van de songs haalt de drie minuten niet eens. Zoveel talent, beheersing en dosering, en toch is juffrouw Plaschg pas negentien.

Heel soms, als we weer eens een nachtelijke 'Battlestar Galactica'-marathon achter de rug hebben, denken we dat Anja een vermomde Cylon is, met als missie: de donkere kantjes van de menselijke ziel in liedjes te vangen. Cylon of niet, ze is in haar missie geslaagd. Cum laude.