Patrick Watson - Wooden Arms

cd-reviews Dinsdag 12 mei 2009 - 15u00, door (cv)

Ne zanger is een groep, wist de diepbetreurde Wannes Van de Velde dertig jaar geleden al. Die boodschap is tot de Canadese provincie Québec doorgedrongen, want Patrick Watson is de naam van een uitmuntende zanger/pianist én van zijn groep - met gitarist Simon Angell, drummer Robbie Kuster en bassist Mishka Stein. Tenminste: tot nu toe, want na deze plaat veranderen ze hun naam in Patrick Watson & The Wooden Arms. Moeilijkdoenerij? Ach, met een plaat als 'Wooden Arms' is hem/hen dat meteen vergeven.

5856_catalogue_9737_detail.jpg

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4

Toptracks:

  • Big Bird in a Small Cage
  • Machinery of the Heavens

Hun derde begint waar hun vorige, de doorbraakplaat 'Close to Paradise', ophield. Wie toen al afhaakte wegens te veel toeters en bellen, hoeft er nu niet eens aan te beginnen. Al de rest: voorwaarts in dit grote muzikale avontuur, waarvoor meer instrumenten aangesleept zijn dan wij kunnen turven zonder tendinitis op te lopen.

Zullen we u meteen het strafste nummer verklappen? Welaan dan, 'Big Bird in a Small Cage' kan zonder blikken of blozen naast het allerbeste van Sufjan Stevens staan: zinnenprikkelende pop die ons voor vier minuten met het ondermaanse verzoent. De andere fabuleuze uitschieter, zij het een stuk duisterder, is 'Machinery of the Heavens', met z'n aan Tom Waits (die van de knekelhuispercussie) verwante arrangement: de bizarre combinatie met Watsons onschuldige engelenstem werkt perfect.

Alleen met de hoofdtelefoon op, bij voorkeur 's nachts de lichten volledig gedimd, laten de ontelbare details - veel subtiele percussie, maar evengoed een onverwachte dosis noise of andere, delicate stoorzenders - van nummers als 'Beijing', 'Tracy's Waters' en het tussen Pram en Tindersticks twijfelende 'Traveling Salesman' zich ten volle savoureren. En Patrick Watson overtuigt ook ingetogen en onopgesmukt, zie de akoestische folksong 'Man Like You' waarin hij dicht tegen Nick Drake aanschuurt, of de zacht wiegende pianowals 'Wooden Arms'.

Omdat we niet echt wild zijn van de twee instrumentals - vooral 'Down at the Beach' klinkt als een liedje waaruit men de stem gefilterd heeft - hebben we overwogen om het bij drie sterren te houden, maar dat zou een vertekend beeld gegeven hebben: op 'Wooden Arms' staan te veel bedwelmend mooie songs die iedereen gehoord móét hebben.

Of deze plaat Patrick Watson definitief in de vaart der volkeren zal opstuwen, betwijfelen we. Maar in ons eindejaarslijstje - het is amper mei en we struikelen al over de kandidaten, dat was de voorbije jaren weleens anders - houden we vooralsnog een plekje warm voor hem. Excuseer: voor hén.

1 reactie

reageer ook 

Zaterdag 16 mei 2009 - 03u40

khonnor

saaie plaat. mooi verpakt maar lack of songs. bijna geen memorabele momenten met veel toeters en bellen. dat het ook anders kan bewijst de getalenteerde scott mathew. ook veel toeters en bellen, maar wel verpakt in uiterst knappe songs....

 

Reageer ook

Humo login:

(wordt nooit getoond)

Of login met facebook:

Deze week in Humo

cd-reviews - Archief

Zoeken in cd-reviews:

Reviews per artiest:

Reacties en commentaren

Jouw aanraders

cd-reviews