Sophia - There Are No Goodbyes

Ook op deze zesde cd wordt er weer veelvuldig afscheid genomen. Zo komt de zanger in 'A Last Dance (To Sad Eyes)' bij de onvermijdelijke vraag uit: 'Baby, where did we go wrong?' In het gros van de tien songs probeert hij het antwoord te vinden.

Meer dan ooit legt hij de schuld bij zichzelf. Intrigerend is in dat opzicht 'Something', een duet met Astrid Williamson. De man breekt zichzelf onophoudelijk af ('Sometimes I feel so stupid / And ugly / And I wonder how / You can love me'), terwijl de vrouw volop haar geloof in hem uitdrukt: 'You're a dreamer / I can see the light there'. Maar hij wil er niet aan. Het is geen zelfbeklag, het grenst aan de zelfdestructie.

Proper-Sheppard laat geregeld een stel strijkers aanrukken om de aan de basis meestal eenvoudige, efficiënte folksongs in te kleuren, en nergens treuren die zo hard en indringend als in 'Heartache'. Nou ja, 'Signs', dat een kermende pedal steel met violen en cello verweeft, is amper opgewekter, en de mooie, verrassende houtblazers in 'Leaving' snikken al even hard. Aan de andere kant klinkt het arcadische 'Obvious' bijna - bijna! - opgeruimd, en ook in het sobere 'Dreaming' glimt een glittertje hoop.

'It's never too late to change' hoopt Proper-Sheppard in het afsluitende 'Portugal'. Zou het? Wij denken eerlijk gezegd van niet. Begrijp ons niet verkeerd: we gunnen hem zijn geluk, zelfs als dat de voedingsbodem voor platen als deze (of 'People Are Like Seasons') onvruchtbaar zou maken. Maar aan de overrompelende weemoed van 'Portugal' te horen, weet hijzelf ook wel dat het een illusie is.

• Sophia
• Sophia on MySpace
• YouTube: 'Heartache'