Bill Callahan - Sometimes I Wish We Were an Eagle

Ongetwijfeld voelt de legendarisch verlegen Callahan (slap handje ter begroeting, ontwijkende blik tijdens interviews, maar wel voldoende culot om Cat Power en Joanna Newsom binnen te draaien) zich volmaakt gelukkig in de schaduw. Toch blijft het zonde, want zijn dertiende, 'Sometimes I Wish We Were an Eagle', is een verbluffende plaat, slechts een fractie verwijderd van de perfectie uitdrukkende vier sterren. Een plaat die gekoesterd mag worden door al wie niet bang is van muziek die tot op het bot ontroert.

Callahan heeft een lange weg afgelegd sinds de oerschreeuwen en ontregelde noise van zijn debuut 'Sewn to the Sky'. Tegenwoordig kleedt hij zijn gitaarsongs aan met cello, viool, hoorn en orgel. Resultaat: een subtiele mix van country noir, weird folk en rock - Callahans geheel unieke versie van americana, quoi. Ja, zijn stem is beperkt, maar niet méér dan die van pakweg Leonard Cohen. En Cohen zou nooit de cryptische, enigmatische teksten zingen die onderhand Callahans handelsmerk zijn.

In 'Too Many Birds' laat hij een stuk tekst woord voor woord geboren worden: 'If / If you / If you could / If you could only...' - geniaal. En we hebben geen idéé wat we ons moeten voorstellen bij 'When a rococo zephyr / swept over her and me', maar het zal ons aan onze u-weet-wel-wat roesten, omdat de wijze waarop hij dat in 'Rococo Zephyr' zingt de verbeelding uitermate prikkelt. Callahan die klare taal spreekt: dát zou pas een afknapper zijn.

Het afsluitende, tien minuten durende 'Faith/Void' werpt ons droefgeestig rillend terug in de werkelijkheid, zij het met de wetenschap dat we niet alleen zijn. 'It's time to put God away' prevelt de zanger. Bill Callahan heeft de leegte opgevuld.

• Bill Callahan on MySpace