Crystal Antlers - Tentacles

Het withete 'Dust' en het uitzinnig uit de speakers rollercoasterende 'Time Erased' bewijzen nochtans dat de mix van garagepunk, sixtiespsychedelica en bluesy hardrock van het zestal uit Long Beach, Californië nog steeds volstrekt uniek is. Gitaren spuwen gensters terwijl ze door de haarspeldbochten van de woeste titeltrack scheuren, en de rauwe, bluesy smeekbede 'Andrew' verzuipt glorieus in de ijle feedback van 'Vapor Trail'.

Maar in mindere songs als 'Memorized' en 'Glacier' valt op dat het dreinerige orgeltje een wel érg dominante rol toebedeeld krijgt op 'Tentacles'. 'Until the Sun Dies (Part One)' is een schim van zijn fantastische tweelingbroertje op 'EP': zelfs onverhoedse tempowisselingen worden voorspelbaar als ze in zowat élke song opduiken. En wanneer zanger Johnny Bell volle veertig minuten als de prille Kurt Cobain in het rood gaat, dooft de impact van zijn soulschreeuw onherroepelijk uit.

Helemaal op het eind biedt de minimalistische fuzzy intro van 'Several Tongues' nog wat soelaas, maar van de laatste release op het legendarische Touch and Go-label (Big Black! Blonde Redhead! Shellac! Slint!) hadden we net iets meer verwacht.

Voorbeluisteren via

• Crystal Antlers on MySpace
• YouTube: 'Andrew'