PJ Harvey & John Parish - A Woman a Man Walked by

Geen plaatje voor alle gelegenheden, ook. Als er volk op bezoek komt, stopt u 'm beter onder het canapékussen voor er iemand zegt 'Ha, de nieuwe PJ Harvey!' en u volgende keer alleen kunt fonduen.

Het begint nochtans vrij traditioneel en toegankelijk met 'Black Hearted Love', de song waarmee dit project op gang werd getrokken. Een titel als iets van Afghan Whigs, en ook muzikaal niet zo ver daarvandaan. 'Sixteen, Fifteen, Fourteen' zou u de fonduers eventueel ook nog kunnen voorschotelen: een krassend akoestisch gitaartje en een ploppende bas waarover PJ aftelt zoals in een spelletje verstoppertje - wie niet weg is, is gezien. De song, zo weten wij sinds ons interview met beide auteurs, is losjes gebaseerd op 'Four Sticks' van Led Zeppelin. 'Leaving California' (geen familie van Zeppelins 'Going to California', aldus de makers) volgt en is een kleine voorbode van wat komen gaat. Songstructuur en melodie zijn nog vrij conventioneel, maar daar komt twee songs later radicaal verandering in.

In 'April' krast en kreunt PJ als een moedertje van negenennegentig en ook de tekst lijkt geschreven met een hand die nog slechts met moeite de pen kan hanteren. 'April / how could / I not have / seen', en daarmee zit de eerste strofe erop. Eén keer wordt de song door een melodie tot ver boven de wolken gedreven, als PJ zingt 'I don't know what silence means'. Het klinkt als de verlossing door de Lieve Heer, het antwoord in de dood.

Titelsong 'A Man a Woman Walked By' lijkt in alles het geenszins subtiele antwoord op 'Get It On', fucksong bij uitstek van het Grinderman van ex-lover Nick Cave. Voor de wijze waarop de song halverwege in een soort duivelse stoomtrein verandert (en tevens een andere titel meekrijgt: 'The Crow Knows Where All the Little Children Go') bestaat maar één woord: huiveringwekkend.

In 'The Soldier' wordt gas teruggenomen en heeft een ukelele het hoogste woord, maar dan komt 'Pig Will Not', vanaf heden geboekstaafd als 'de song waarin PJ Harvey blaft'. Het begint met een soort gedrogeerde oerkreet, en daarna wordt het alleen maar absurder en gevaarlijker. 'I will not!' brult Harvey ruim anderhalve minuut lang, zich geen bal aantrekkend van de muziek die Parish erbij verzint. En dan begint ze dus te blaffen. Hiervoor geldt hetzelfde advies als voor een eerste lsd-trip: zorg dat er mensen in de buurt zijn waarbij u zich volkomen op uw gemak voelt.

'Cracks in the Canvas' sluit af. PJ leest voor met een begrafenisorgel en een zuinig beplukte Spaanse gitaar in de rug: 'How do we cope with the days after a death? Empty days. Nothing left. Not even a funeral (...) Cracks in the canvas, look like roads, that never end'.

Waarom geen vier sterren? Omdat wij nu ook weer niet zó graag bang zijn.

Voorbeluisteren via

• PJ Harvey
• PJ Harvey on MySpace
• John Parish
• Humo sprak met PJ Harvey