Fever Ray - Fever Ray

Met haar broer Olof vormt Karin Dreijer Andersson het electropopduo The Knife, dat met het weergaloze 'Silent Shout' zes Zweedse Grammy's en de tweede plek in ons eindejaarslijstje voor 2006 wegkaapte. Vervang de techno in 'rural forest techno' (zoals The Knife ooit getypeerd werd) door hymns en je hebt Fever Ray: nauwelijks dansbaar, delicater, trager, aardser, maar minstens even spooky.

Karin gaat in duet met een dozijn vocoder-versies van zichzelf, vertraagt en manipuleert oosterse percussie en steeldrums tot ze volstrekt buitenaards klinken en weeft er pikdonkere, uitgesponnen synthpop mee. Het is verleidelijk om je in te beelden dat 'Concrete Walls' door David Lynch besteld is voor een nepdocumentaire over Iets Onnoemelijks. Of om te dagdromen dat je Karin achternarent door sinistere Scandinavische wouden ('I want to be a forester / And run through the moss in high heels'), terwijl je de ijzige synthklanken en molenwiekende rotorritmes van 'When I Grow Up' probeert te ontwijken.

Pas na een paar beluisteringen, wanneer ook de schoonheid ervan begint door te sijpelen, kruipt deze plaat echt onder je huid. 'Dry and Dusty' (Boards Of Canada doet 'Blair Witch'), het statige 'Now's the Only Time I Know' en het adembenemend mooie 'Keep the Streets Empty for Me' (met panfluit!) zijn digitaal fluweel: liedjes om je voorzichtig in te rollen, en dan voor altijd in te verdwijnen. Maar hou uw dotjes dus buiten gehoorsafstand: een jeugdtrauma is zó opgelopen.

Voorbeluisteren via

• Fever Ray
• MySpace: Fever Ray
• YouTube: 'If I Had a Heart'