U2 - No Line on the Horizon

cd-reviews Dinsdag 3 maart 2009 - 09u00, door (dc)

Vraag: als het waar is wat Zappa zei, dat schrijven over muziek is als dansen over architectuur, wat moet je dan in vredesnaam aan met 'No Line on the Horizon' als je alleen een pen hebt? Hoe verwoord je de hoogste vlucht van U2, de laatsten der rocksterren? Antwoord van onze chef-TTT: 'Wees nederig, doe je huiswerk, lééf met die liedjes en laat dan pas brein, buik en ballen spreken.' Volgt u?

Toptracks:

Moment of Surrender

Het begon, zoals zo vaak bij Bono en co., met een valse start. In de zomer van 2006 doken ze, belust op een nieuw elan na het behoudsgezinde een-tweetje 'All That You Can't Leave Behind' en 'How to Dismantle an Atomic Bomb', de studio in met Rick Rubin, de koning Midas der knoppendraaiers. Veel meer dan de aardige poging 'Window in the Skies' (te koop op '18 Singles') kwam er niet van. Rubin wilde U2 rücksichtslos laten rocken, maar U2 wilde méér: van kleur verschieten! Wild vertakken! En dus rinkelde het op een goeie dag bij Brian Eno en Daniel Lanois, architecten van de baanbrekers 'The Unforgettable Fire' ('84), 'The Joshua Tree' ('87) en 'Achtung Baby' ('91). Een zomer later zaten ze met z'n allen te jammen op de koer van een afgehuurde riad in Fez, Marokko - wachtend tot, met de woorden van de zanger, God binnenwandelde.

Daarna pendelden ze (God achterna?) nog tussen New York, Zuid-Frankrijk en thuishaven Dublin, en toen eind 2008 in Londen de laatste riff op band belandde, was oudgediende Steve Lillywhite mee aan boord als coproducer en had het kind een naam: 'No Line on the Horizon' verwijst naar het moment van de dag dat Bono de zee en de hemel vanuit zijn raam in Bray naadloos in elkaar kan zien overlopen. Hetzelfde fenomeen op de hoesfoto, een shot van het Bodenmeer door Hiroshi Sugimoto: magistraal gaat die van donker naar licht. Net als, u raadt het al, de nieuwe U2 zélf, waarop je met een beetje verbeelding een heel etmaal kunt horen verstrijken, van ochtend tot ochtend, terwijl de scheppers in elf sessies akoestisch, elektrisch en eclectisch al je zinnen bespelen.

Ontwaak, druk op play en je wordt overspoeld door de titeltrack, waarin Bono, surfend op een kamerbrede krautrockgolf, de baseline van het volgende uur declameert: 'Infinity is a great place to start'. 'Magnificent', nummer twee, een door Bachs Magnificat geïnspireerde ode aan de liefde, ís zijn titel. In 'Moment of Surrender' slaat meer dan zeven minuten lang het hart van de plaat: Bono vertolkt (niet z'n laatste rolletje) een junk die een openbaring krijgt aan een geldautomaat, en algauw stijgt een gospel op die je van top tot teen doet tintelen. De hoogst originele brok soul 'Unknown Caller', waarin een man aan het eind van zijn Latijn plots sms'jes krijgt van een onbekende (God alweer?), sluit het sublieme openingssalvo af.

De zon staat in het zenit als het fijnmazige, gelaagde geluid van deel één plaatsmaakt voor kwikzilveren pop, sexy en silly - alsof je even adem mag halen. 'I'll Go Crazy If I Don't Go Crazy Tonight' is een verrukkelijk verzoek om ja te zeggen tegen het leven, 'Get On Your Boots' een flirterig pleidooi voor meisjes aan de macht, en in 'Stand Up Comedy' is Bono het, de tong stevig in de wang, roerend eens met al wie hem een messiascomplex aanwrijft: 'Be careful of small men with big ideas' preekt-ie, terwijl The Edge, de hele elpee trouwens in Guitar Hero-modus, 'm de gloeiende funk aan de schenen legt.

Hebben we al gezegd dat de drums van Larry Mullen Jr. en de bas van Adam Clayton de trein voortreffelijk op de rails houden?

Het duister valt en act drie rolt aan op de tonen van 'Fez (Being Born)', waarin een Maghrebijn via Cádiz naar huis reist: minimale ambient spat uiteen in een vuurwerk van tempowisselingen - hét experiment waar fans van 'Pop', de geniale mislukking uit '97, sindsdien op hebben gewacht. Volgt: 'White as Snow', een pastorale (naar een traditional) voor een stervende soldaat in Afghanistan, één van de aangrijpendste songs die U2 al schreef. Volgt: 'Breathe', één van de pótigste songs die U2 al schreef - op een rollende blueswals ratelt beatpoëet Bono over hoop tegen beter weten in. Volgt: de coda 'Cedars of Lebanon', een stille karakterstudie van een oorlogscorrespondent, die je naar bed stuurt met een doordenker vanjewelste: 'Choose your enemies carefully 'cos they will define you'.

Met één been in de traditie, één in het onbekende en de moed om te falen heeft U2 een plaat gemaakt die bruist van passie en spelplezier, warmte en diepte, over overgave in tijden die daar allesbehalve toe uitnodigen. 'The sweetest melody is the one we haven't heard' klinkt het ergens, en misschien verklaart dat wel waarom de vier Ieren na drieëndertig jaar ook op hun twaalfde werk tekeergaan alsof er geen einder in zicht is. Gelieve 'No Line on the Horizon' niet in stukken te downloaden, gelieve erin te báden. Brein, buik en ballen zeggen: magistraal.

Voorbeluisteren via

Google Advertenties

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

U2 - The Joshua Tree

12 maart 1987 - Lees meer

cd-reviews

U2 - The Unforgettable Fire - 25th Aniversary Edition

9 december 2009 - 16u00 - Lees meer

cd-reviews

U2 - The Joshua Tree (20th Anniversary Edition)

15 december 2007 - Lees meer

cd-reviews

Daniel Lanois - Belladonna

25 juni 2005 - Lees meer

cd-reviews

37 reacties

reageer ook

RolandT

Zaterdag 11 april 2009 - 08u36

Ik heb dit album al een paar weken op mijn mp3 speler. Deze songs zijn echt geschreven om "U2 klassiekers" te worden. Elke song gebruikt alle U2 gimmicks: Bono zingt altijd 'oho oho oho oho' de Edge's solos worden altijd ingeleid door de klassieke drumroffel, enz enz. Dit maakt natuurlijk dat het album onmiddellijk een commerciele hit is. Ik had liever wat meer ziel en minder produktie.

Vind ik leuk

toolish

Maandag 23 maart 2009 - 14u56

gewéldige plaat.

Vind ik leuk

thewallstreetshuffle

Zaterdag 21 maart 2009 - 13u56

Dit is weer zo'n typisch album da ge ofwel geweldig vindt, ofwel vindt ge der niks aan.Ik behoor zeker en vast tot de eerste categorie: dit is een schitterend album, tis zoals in de recensie (ook een zeer mooie recensie trouwes) staat: tis anders en toch zeer herkenbaar en dat is wat dit album tot alweer een meesterwerkje maakt (et zoveelste). Tis zeker beter dan HTDAB en het is msschn zelfs hun beste sinds achtung baby. Favorieten: moment of surrender (hun beste nummer in járen) en crazy

Vind ik leuk

BART

Dinsdag 17 maart 2009 - 13u07

mijnen hond is dood en ij ligt al drie jaar te rotten, is da slecht?BART

Vind ik leuk

Reageer ook

Deze week in Humo

Op zoek naar de 1 procent rijkste Belgen

Dinsdag 22 mei 2012 - 08u37

De wereld valt dankzij de Occupy Wall Street-beweging niet meer uit elkaar in twee helften, maar in de ninety-nine percent aan de ene kant en de one percent aan de andere. Hoe lang moet jij sparen om tot de een procent rijkste Belgen te behoren?

Onze man trok naar Spanje, land in crisis

Dinsdag 22 mei 2012 - 08u07

Wat iedereen al wist, is sinds vorige week officieel: Spanje is een land in recessie. De economie kromp twee kwartalen na mekaar, de consumptie draait op een laag pitje en de werkloosheid heeft spectaculaire hoogten bereikt. Lees een fragment