Lily Allen - It's Not Me, It's You

Omdat ze in haar vorige single 'LDN', een kitchen sink drama op muziek gezet, 'Tesco' liet rijmen op 'al fresco'. Omdat haar dagboeknotitieachtige stijl van songschrijven met succes is overgenomen door Kate Nash, en een nieuwe generatie jonge Britse popprinsessen (Little Boots, VV Brown, La Roux...) al staat te trappelen om de fakkel over te nemen.

Het zijn allemaal extra props voor Lily, want 'It's Not Me, It's You' is een schot in de roos. We zouden bijna durven zeggen: een essentiële popplaat. Want nu weten we het zeker: achter dat lieflijke, kinderachtige stemmetje gaat een oude ziel schuil - maar dan wél eentje die haar mijmeringen in vederlichte, ultrasynthetische popdeuntjes giet, klaar voor de hitparade.

Nooit belerend, flink knipogend naar de eigen misstappen en met die onmiskenbare charme van haar opent ze de plaat met schijnbare achteloze meezingertjes: over de cocaïne-epidemie ('Everyone's at It'), het consumptie-ideaal ('The Fear') en het falen van de emancipatie ('22').

Het leukst zijn de liedjes die een retrofuturistische productie hebben gekregen: het cabareteske 'He Wasn't There', het countryarrangement van 'Not Fair', de draaimolenmuziek van 'Fuck You'. Het zijn vette knipogen naar de vaudevilletraditie in de Britse pop, die we kennen van The Kinks, Blur en Kaiser Chiefs.

Hyperpersoonlijk dan weer zijn 'I Could Say' (over foute keuzes in de liefde), 'Who'd Have Known' (over juiste keuzes in de liefde) en 'Back to the Start' (over familieruzies): synthballads die nooit kitscherig klinken en altijd bitterzoet smaken.

Op dit moment komen onze favoriete verzen op deze plaat uit 'The Fear': 'And I am a weapon of massive consumption / And it's not my fault it's how I'm programmed to function / I'll look at the sun and I'll look in the mirror / I'm on the right track yeah we're on to a winner'. Maar de volgende dagen en weken zullen we ongetwijfeld nog pareltjes van instinkers ontdekken.

Hoe bevoorrecht ze door haar afkomst en connecties ook mag zijn (er kwam al eens een Joe Strummer of een Damien Hirst over de vloer ten huize Allen), haar gave voor ultrarake observaties over het hier en nu heeft Lily Allen louter en alleen van zichzelf. Wij zijn er haar bijzonder dankbaar voor.

Voorbeluisteren via

• Lily Allen
• MySpace: Lily Allen
• YouTube: 'The Fear'