Bruce Springsteen - Working on a Dream

Er kan over geredetwist worden, maar niet met ons: de laatste straffe plaat van Bruce Springsteen dateert van precies 25 jaar geleden en heette 'Born in the USA'. Wat daarna volgde, kwam in de buurt ('Tunnel of Love', 'The Rising'), kon ermee door ('Lucky Town', 'The Ghost of Tom Joad', 'Devils & Dust') of was ronduit zwak ('Human Touch', 'Magic'). Om maar te zeggen dat The Boss, die grote jeugdheld van ons, de voorbije kwarteeuw van zijn sokkel is gedonderd. Mogen wij er u trouwens fijntjes aan herinneren dat voor een podselectie in Humo twee jaar geleden (humo.be) een kruim van Springsteen-kenners niet één song selecteerde recenter dan 1984 en 'Born in the USA'? En ten slotte: artiesten die een president helpen inaugureren, ook al torst die de hoop van de complete free world, dat hóéft niet zonodig voor ondergetekende.

Het was dus met weinig animo, en toevallig ook nog eens geteisterd door een ontregelde darmflora, dat wij ons aan 'Working on a Dream' zetten. De roep op de blogs was weinig hoopgevend: de nieuwe cd zou niet méér bevatten dan afleggertjes van 'Magic', tot overmaat van ramp met weinig brille uitgevoerd. Op blogs moet men blijkbaar een cd niet beluisterd hebben om er zijn mening over te ventileren, want de werkelijkheid is gelukkig anders. Helemaal! 'Working on a Dream' is namelijk Springsteens beste sinds een kwarteeuw, en de plaat die ons in één klap weer met de baas en zijn E Street Band verzoent. Ze rock-'n-rollen opnieuw, en het lijkt erop dat ze hun levensvreugde hebben teruggevonden - 't mag knisperen & knetteren. Is 't het eind van de Bush-legislatuur die Springsteen van zijn constipatie heeft bevrijd en hem opnieuw aan zijn droom doet werken? Heeft de dood van maatje Danny Federici de achterblijvende groepsleden dooreengeschud? Of is het gewoon de wijze van opnemen? Weliswaar met dezelfde producer, Brendan O'Brien, maar zonder de berekening die van 'Magic' zo'n vermoeiend project maakte.

Het ging ook allemaal behoorlijk snel, naar Springsteen-normen: de songs voor 'Working on a Dream' - voor het grootste deel geschreven in 'Magic'-tijden maar géén afleggertjes - werden af en aan tussen optredens opgenomen, telkens als de gelegenheid zich voordeed. Die spontaniteit is eraan te horen. Neem bijvoorbeeld opener 'Outlaw Pete', één van de twee hoogtepunten, en hoe alles hier al meteen samenkomt: het orgel dat de toon zet (nog van Danny Federici, of is het al Roy Bittan?) en de rest van de instrumenten die als een K'nex-speeltje in mekaar klikken - met speciale vermelding voor drummer Max Weinberg, een plaat lang in geweldigen doen. En dan die openingszin: 'He was born a little baby on the Appalachian Trail/At six months old he'd done three months in jail'. Waarna 'Outlaw Pete' acht minuten lang doorjakkert - en het hadden er gerust zéstien mogen zijn! Niet verbaasd zijn overigens als u bij het meezingen plots bij 'I Was Made for Lovin' You' van Kiss uitkomt. Mochten wij een nieuwe man zijn, we zouden daar & dan tranen in de ogen hebben gekregen, omdat een ouwe vriend het weer heeft goedgemaakt met ons. Wij en Bruce, opnieuw verenigd, we houden ons kranig.

Daarna volgt: 'My Lucky Day', opnieuw zo'n potente rocker die alleen The E Street Band zo achteloos uit de mouw kan schudden - welcome back Clarence Clemons! Oké, oké, vervolgens haalt nu en dan het pathos van de patser nog de bovenhand (een kwalijk euvel, de voorbije jaren) en zijn twee songs niet meer dan onafgewerkte ideeën: 'Surprise, Surprise' en 'Life Itself', dat doelloos drentelt tussen ballad en midtempo. Bovendien menen wij dat Philippe Geubbels geloofwaardiger dan Springsteen zijn liefde voor een warenhuiscaissière kan bezingen ('Queen of the Supermarket') en verleent de herinnering aan Federici en bijgevolg de nadrukkelijke aanwezigheid van Het Orgel een paar songs meer pastorale grandeur dan ze au fond nodig hebben. Maar daar staat de herrijzenis tegenover van de E Street Band en hun bevlogen baas - bijvoorbeeld in het plechtstatige 'Kingdom of Days', de huppeldepup popsong 'Tomorrow Never Knows' (met strijkers toe) of de rauwe bluesrocker 'Good Eye' - dichter bij de jonge Arno komt Springsteen bij leven niet meer! Om maar te zwijgen van het trio ballads: 'Working on a Dream' (Springsteen reikt naar idool Roy Orbison te studio in Atlanta, GA), 'The Last Carnival' en de afsluitende bonustrack - tevens tweede hoogtepunt - 'The Wrestler', gelicht uit de soundtrack van de gelijknamige film met Mickey Rourke en intussen al rechtmatig bekroond met een Golden Globe voor 'Best Original Song'.

'Of course we all grow up and we know it's only rock and roll... but it's not. After a lifetime of watching a man perform his miracles for you, night after night, it feels an awful lot like love'Zo is dat, baas., schrijft Springsteen in zijn eulogie voor Danny Federici.

Geen idee intussen of 'Working on a Dream' de volgende kwarteeuw zal overleven, en laten we ook niet overdrijven: zo goed als tussen 1973 en 1984 wordt het nooit meer, maar eindigen als een roemloze onderlegger? Neen, dat doet 'Working on a Dream' niet.

Dit is naar moderne medianormen een schandálig lange recensie - hallo, bent u daar nog? - maar hey, the boss is back. THE BOSS IS BACK! Binnenkort zelfs op een weide in uw buurt.

Voorbeluisteren via

• MySpace.com: Bruce Springsteen
• 'Working on a Dream': officiële video
• Offici?le site