Antony and The Johnsons - The Crying Light

De worsteling met zijn gender, die in 2005 als een rode draad door doorbraakplaat 'I Am a Bird Now' liep, is op 'The Crying Light' alleen op de achtergrond waarneembaar.

Vorig jaar gaf Antony dankzij Hercules and Love Affair de disco queen in zich de vrije teugel, maar dat was niet meer dan een divertissement: als aanvoerder van The Johnsons zweert hij resoluut bij kamerpop. 'The Crying Light' is zelfs een tikje minder frivool en ietwat majestueuzer dan z'n toch al niet bepaald wufte voorganger. Geen nood, van een overdreven sérieux is nooit sprake.

En hoe gevarieerd de arrangementen ook zijn - de arcadische dwarsfluit die contrasteert met de herfstige strijkers in 'Everglade', het temperamentvolle 'Aeon', het ijle stemmenexperiment 'Dust and Water' of het mild rockende 'Kiss My Name' - alles blijft draaien om die ongrijpbare stem van Antony, die écht met niemand anders te vergelijken valt. Treurend in 'Her Eyes Are Underneath the Ground', smachtend in 'Daylight and the Sun', bijna speels in 'Epilepsy Is Dancing': hij wisselt naadloos van register en blijft toch onmiskenbaar zichzelf.

Uitschieters opnoemen is een helse opgave, maar druk een pistool tegen onze slaap en wij gidsen u naar het bijna sacrale titelnummer en het époustouflante 'One Dove', een gecontroleerde ode aan de vrije vorm: 'One dove / To bring me some peace / In starlight you came from the other side / To offer me mercy / Mercy mercy', croont Antony. Hij, en niemand anders, is die duif. En daar is het sterrenlicht al. Wij zijn weg. En u?

Voorbeluisteren via

• Antony and the Johnsons
• YouTube: beluister 'Kiss My Name'
• YouTube: interview met Antony