J. Tillman - Vacilando Territory Blues

Eerst nog aarzelend - in eigen beheer, om te slijten na optredens - maar sinds 2006 min of meer officieel. Toen met 'Minor Works', vandaag met 'Vacilando Territory Blues'. Eerlijk: de donkere americana op 'Minor Works' kon ons drie jaar geleden maar matig bekoren, en de cd leidt sindsdien een teruggetrokken leven in ons platenrek. Om niet te zeggen dat we 'm allang vergeten waren.

Men moet voor de liedjes van Tillman in de gepaste stemming zijn. Geschikt zijn bijvoorbeeld de droeve dagen voor of na de teraardebestelling van een dierbare. Of die keren dat men, van de wereld los, urenlang naar de likkende vlammen in het haardvuur staart en mijmerend zijn gedachten laat meanderen. Bij voorkeur 's nachts. In de herfst of de winter. Dán is 'Vacilando Territory Blues' de geschikte soundtrack.

Eerder dan bij de pastorale, meerstemmige muziek van zijn broodheren sluit Tillman aan bij de weemoed van Nick Drake, geaccentueerd met de bruintinten van The Band (zelf citeert hij 'Tonight's the Night' van Neil Young als één van zijn favoriete late night-platen).

'Vacilando Territory Blues' is hoofdzakelijk een sombere aangelegenheid, slechts een uitzonderlijke keer is er plaats voor een beetje meer schwung - in het openingsnummer 'All You See', in de bijna-popsong 'Steel on Steel' of in het (naar Tillman-normen) woeste 'New Imperial Grand Blues'. Het minimalisme van de tien andere liedjes vraagt meer inspanning, maar ook dat loont: zoals de beste whiskey geven ze hun geheimen langzaam prijs, maar proeft de afdronk lang na. Laat uw duurste single malt dus klokken, telkens als u naar 'Vacilando Territory Blues' luistert.

Voorbeluisteren via

• J. Tillman
• MySpace: J. Tillman
• YouTube: J. Tillman in de AB