Toptracks:
- How Soon Is Now?
Hun oeuvre beperkt zich tot vier studioplaten, terwijl men voor een Best Of met 25 songs niet eens toekomt. Want The Smiths was in zijn tijd een stráf en bijzonder ínvloedrijk singlesgroepje. En het zou nadien met de solocarrières of de nevenprojecten voldoende bewezen worden: de som van de delen was vele malen groter dan de individuele inbreng. Of bent u één van die pipo's die vinden dat zanger/tekstschrijver Morrissey of gitarist/songschrijver Johnny Marr na '87 nog veel gedaan hebben dat écht de moeite waard was? Laat staan dat er over bassist Andy Rourke of drummer Mike Joyce nog iets te melden valt - of het zou in de sfeer van rechtszaken over royalty's moeten zijn.
Soit, voor de eerste keer hebben Morrissey (die naar verluidt de weinig spectaculaire titel 'The Sound of The Smiths' aanbracht) en Marr (die de remastering superviseerde) beiden actief meegewerkt aan een carrièreoverzicht. Zo helder en herboren hebben de songs nooit eerder geklonken, maar dat nieuwe leven dat de 23 uitverkoren liedjes hebben gekregen, is meteen ook de enige (maar tegelijk zeer overtuigende) reden om de plaat in huis te halen. Want voor de speciallekes moet u het niet doen - een Peel Session version (van 'What Difference Does It Make?) of 12 inch version (van 'How Soon Is Now') buiten beschouwing gelaten. En een beetje fan heeft alle andere songs intussen al meerdere malen in huis.
Zoals dat met verzamelplaten gebruikelijk is, kan (mag/moet) er over de selectie geredetwist worden. Waarom bijvoorbeeld 'Still Ill', 'Nowhere Fast', 'Barbarism Begins at Home' of 'You Just Haven't Earned It Yet, Baby' wél en 'I Know It's Over', 'The Queen Is Dead', 'A Rush and a Push and the Land Is Ours' of 'Stop Me if You Think You've Heard This One Before' níét? Vraag het aan M&M! Maar all in all biedt 'The Sound of The Smiths' de perfecte dwarsdoorsnede van een korte maar verschroeiende blitzkrieg - met alle klassiekers netjes naast elkaar opgelijnd, zij het in weinig avontuurlijke, strikt chronologische volgorde.
In tegenstelling tot vele generatiegenoten klinken The Smiths trouwens nog altijd opmerkelijk fris en bij de tijd, en blijft het een kwarteeuw na datum wonderbaarlijk om te horen hoe de larmoyante teksten en het dreinerige zelfbeklag van Morrissey netjes geneutraliseerd worden door de vrolijke, zomerse muziek en de bijna Byrds-gitaarlicks van Marr. De som en de delen. Dus neen, het is in le Château P. geen heiligschennis Morrissey/Marr in één adem te noemen met Lennon/McCartney of Jagger/Richards. Maar bidden dat er - de gebakken lucht van Oasis, The Verve en co. indachtig - geen reünie van komt, dat doen we natuurlijk wél.
PS: Braderijgewijs verschijnt er meteen ook een DeLuxe-versie, met B-kantjes, unissueds en andere rommel. Die hebt u niet nodig.
Voorbeluisteren via 
3 reacties
reageer ookstijns
Woensdag 21 januari 2009 - 08u49
Het gaat met humo blijkbaar steil bergaf als een recensent als deze er de dienst mag uitmaken.
khonnor
Dinsdag 25 november 2008 - 01u21
cd2 bevat idd prachtig albumwerk als cemetary gates en stop me.... the smiths afdoen als een singlesband is trouwens ridicuul. the queen is dead is verdomme één van de weinige echte classics van de jaren 80, briljant van begin tot eind, misschien enkel verslagen door born sandy devotional, bossanova of ocean rain. en morrissey heeft met everyday is like sunday, We Hate It When Our Friends Become Succesful en the last of the famous international playboys minstens nog twee klassieke popsongs op plaat gezet.
Ronno
Maandag 24 november 2008 - 14u12
CD 2 van de DeLuxe-versie bevat o.a. Cemetry Gates, Back To The Old House, Stop Me If You Think You've Heard This One Before, Stretch Out And Wait en nog veel meer moois. Dit eventjes in een PS'je afdoen als onnodige rommel, vind ik nogal kort door de bocht.
Reageer ook