Toptracks:
Rock N Roll Dream
Oudere broer George Young, die acht jaar geleden (nooit nam AC/DC een langere pauze tussen twee platen) nog achter de knoppen zat voor 'Stiff Upper Lip', moest plaatsruimen voor Rick Rubin N°2: Brendan O'Brien, bekend van zijn werk met uiteenlopend volk als Springsteen, Dylan, Pearl Jam, The Offspring en Limp Bizkit, en dat levert het soort bombast op dat we van geen enkele andere groep dan AC/DC verdragen.
Ook nieuw is dat zanger Brian Johnson voor het eerst sinds 'Blow Up Your Video' uit 1988 weer de songteksten heeft geschreven. Toen verklaarde hij: 'Ik heb alles gezegd wat ik weet over drank en vrouwen, vanaf nu mogen Malcolm en Angus de lyrics voor hun rekening nemen.' Maar anno 2008 heeft hij een nieuwe muze, rock-'n-roll genaamd, en die inspireerde hem tot songtitels als 'Rock N Roll Train', 'She Likes Rock N Roll', 'Rock N Roll Dream' en, enigszins buiten categorie, 'Rocking All the Way'.
Voor het overige is alles nagenoeg bij het oude gebleven. 'Black Ice' begint net als alle andere platen van AC/DC met de single, 'Rock N Roll Train', en wat volgt klinkt de eerste drie, vier luisterbeurten als één langgerekte riff waarover Brian Johnson nog maar eens bewijst dat niemand beter een stervend varken neerzet dan hij. Pas bij het aanbreken van sixpack nummer vijf - we schrijven één dag later, mind you - begonnen wij een aantal nuances waar te nemen.
Zo meenden wij in 'Big Jack' een vrolijke versie van de riff van 'Gimme Shelter' te herkennen; in het geweldig catchy 'Decibel' (een beetje het vervolg op 'Let There Be Rock') hoorden wij ouwe ZZ Top die aan de slag gaat met het themaatje van 'You Can Leave Your Hat On'; en in 'Money Made' zitten een stel riffs die perfect op 'Back in Black' hadden gekund. Bij 'Rocking All the Way' moesten wij wéér aan ZZ Top denken, omdat Brian Johnsons stem exact klinkt als die van Billy Gibbons, waarmee hij aantoont meer aan te kunnen dan dat gekeelde varken alleen. Ook in 'Stormy May Day' (verslik u niet in uw Jupiler, AC/DC-fans van het eerste uur: Angus Young hanteert hierin de slidegitaar!) laat Johnson horen weliswaar nog geen soulzanger te zijn, maar toch steeds dichter in de buurt te komen van het torenhoge niveau van zijn illustere voorganger Bon Scott.
In 'Rock N Roll Dream' overklast AC/DC zichzelf: van dit kaliber hoorden we niks meer van hen sinds 'Back in Black'. 'Deep water all around me...' opent Johnson, en de eerste paar maten zijn swamprock straight from the bayou, gevolgd door een traag (toch naar AC/DC-normen), onheilspellend riff-fest waarin de good times plaatsmaken voor een voorzichtige vorm van introspectie. En is dat galm op de stem?!
Helaas is het niet al glorie op 'Black Ice'. Als Johnson thematisch even afwijkt van zijn favoriete nieuwe onderwerp, zoals in 'Anything Goes', gaat het vlug de foute kant uit. We geven u graag de zelfs naar AC/DC-normen zeer eenvoudige plot mee: 'There she goes, she goes / And nobody knows'. En 'War Machine', 'Smash N Grab' en afsluiter 'Black Ice' moeten het doen met te brave, inferieure riffs en niet veel meer. Maar over de hele lijn dus een min of meer - slik! - verrassende AC/DC-plaat. Hadden wij al gezegd dat-ie in Guitar Hero nóg beter klinkt?
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
2 reacties
reageer ookteintein
Zondag 26 oktober 2008 - 12u33
Als je dan toch aan het vergelijken bent. In Rock N Roll Train herken ik flarden van Nutbush city limits (Ike and Tina Turner).
ohbabyitsBen
Zaterdag 25 oktober 2008 - 13u31
Dit is beslist AC/DC's beste werk sinds hun tijdloze plaat 'Back in Black'. Brian Johnson's stem is ongeloofelijk maar waar, terug in topvorm alsof er maar 2 jaar tussen 1980 en 2008 zit. Dat deze groep nog steeds dé beste in hun vakgebied zijn wordt bewezen met Black Ice en de wereldwijd in minuten (!) uitverkochtte concerten. Ik ben het niet eens met deze recensie wat betreft dat 'Anything Goes', 'War Machine', 'Smash N Grab' en 'Black Ice' de minder goede riffs van het album zouden zijn.. Het is de eenvoud die siert en met 'Anything Goes' laten ze zien dat ze meer kunnen dan waar ze zo bekend om zijn. En wat lees ik hier .. Dat Brian terug songteksten heeft geschreven? Grote lulkoek & larie en apenkool, waar haalt deze schrijver zijn bronnen toch vandaan? Tip @ Humo: kijk 's naar dit interview: http://old.rtbf.be/rtbf_2000/bin/view_something.cgi?id=0206709_sac&menu=default&pub=be.classic21.fr%2fros , je hoort van Johnson hémzelf dat hij voor dit album niet de teksten heeft geschreven maar wel Angus & Malcom, hij heeft er het leven in geblazen! Nu dat ik dat even rechtgezet heb, kan ik afsluiten (eindelijk hm =p ) door te zeggen dat dit album, van nr 1 tot 15, een waar meesterwerk is. Ben je nog geen fan van AC/DC.. het zal is stilaan tijd worden, ja ! Tot in het sportpaleis AC/DC !! Cheers xD
Reageer ook