Voor wie de geschiedenis van de man niet zou kennen: nog geen twee jaar geleden kondigde Jools Holland in zijn onvolprezen BBC-programma 'Later with...' een haveloze zwerver aan, die als enige instrument een aftandse tweedehandsgitaar met maar drie snaren had meegebracht (plus een omgekeerde bierbak waarop hij met zijn voet het ritme aangaf). Exact één nummer later - het geweldige 'Dog House Boogie' - had Seasick Steve er duizenden fans bij, onder andere bij Humo, dat de man meteen naar België haalde om voor een vol Sportpaleis op de Pop Poll te komen spelen. En wat volgde was niet veel minder: hij mocht met The Who op Isle of Wight gaan spelen, maakte een zéér geslaagde doortocht op Pukkelpop, schafte zich een nieuwe gitaar met wel zés (!) snaren aan, vulde vorige week op zijn eentje de Royal Albert Hall (!!), kreeg tussendoor ook nog een contract van Warner onder de neus geschoven en mocht zijn nieuwe plaat in een echte studio opnemen. En om het allemaal nog wat onwerkelijker te maken: dat was de studio van Dan Hawkins van The Darkness (!!!).
Niet dat dát eraan te horen is: Seasick Steve maakt nog steeds ruwe, primitieve blues, en het resultaat is nu eens ontroerend (zie 'Walkin Man', of het heel mooie 'My Youth'), dan weer geestig (wie zijn concert in de AB bijwoonde, herinnert zich vast nog de jeuk-song 'Chiggers').
En toch, er is ook iets veranderd, vooral dank zij het goed volk dat in de studio een handje kwam helpen. In 'Happy Man' - een duet met Ruby Turner - wordt Seasicks primitieve blues bijvoorbeeld geloofwaardig versmolten met gospel, en 'Just like a King' is zelfs nog beter: een duet met - ahum! - Nick Cave en diens Grinderman, waarin Cave met duidelijk plezier double entendres als 'She make me feel just like a king, she let me know my bird can sing' staat rond te strooien.
En dan moeten we het nog hebben over de 'Dog House Boogie' van deze plaat: het fantastische 'Thunderbird', zijn ode aan de gelijknamige cheapo zwerversdrank. 'If you gonna sing a song about drinking wine, you should drink some wine,' laat Seasick ons bij wijze van inleiding weten, om vervolgens met de hulp van drummer Dan Magnusson in een rammelende en volstrekt onweerstaanbare juke joint-stomp los te barsten. Tussen haakjes: als u van dit soort spul houdt, kunnen we u van harte 'A Ass Pocket of Whisky' aanraden, de plaat die zijn geestesverwant R.L. Burnside destijds met de Jon Spencer Blues Explosion opnam.
'I Started Out with Nothing and I Still Got Most of It Left' is een fijne plaat van een zeer fijn mens. Zoals hij zelf altijd zegt: it's all good, man!
Toptracks: 'Thunderbird' en 'Just Like a King'
Voorbeluisteren via 
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
0 reacties
reageer ookReageer ook