Metallica - Death Magnetic

, door ()

5392_catalogue_8689_detail.jpg

In de eighties hadden James Hetfield en Lars Ulrich hun genre zowat uitgevonden, maar toen schoven ze het Grote Metalboek opeens terzijde. Begin jaren negentig haalden ze producer Bob Rock aan boord, peddelden richting mainstream, schreven compacte nummers met pophooks en scoorden met hun titelloze vijfde een bestseller. Daarna gingen ze naar de kapper (fuck!), namen een duet op met Marianne Faithfull (yuck!), coverden Bob Seger (fuck!), concerteerden met een symfonisch orkest (fuck!), maakten van hun naam een lucratieve franchise (fúck!) en toonden afhakende puristen schaamteloos de middelvinger. Rond de eeuwwende kwam de buiklanding: bassist Jason Newsted - de verguisde opvolger van legende Cliff Burton - vertrok, Hetfield verzoop in de alcohol, en de toekomst van Metallica hing aan een iel draadje. De tragikomische rockumentary 'Some Kind of Monster' legt vast hoe ze er, geholpen door een performance coach, toch opnieuw een schijf uitpersten. Brute pech: 'St. Anger', uit 2003, was primal scream voor prima donna's, weinig meer. Exit Rock, enter Rubin! De baardige dikkerd, bekend als carrièrebooster van dwalende helden, stak de groep met de hulp van nieuwbakken basman Robert Trujillo een fikse peper in het gat, en jongens wat is dát te horen aan 'Death Magnetic', een razende aanval op de zinnen.

'Death Magnetic' is Metallica's memento mori. Wat begon als een eerbetoon aan gevallen helden als Alice in Chains-zanger Layne Staley, eindigde met het besef dat - met de woorden van Cliff Burton - to live is to die. Het spoort de four horsemen aan om niet langer weg te rennen van het verleden en lekker hun instinct te volgen. Resultaat: tien zorgvuldig gecomponeerde, kristallijn klinkende riffathons die de slagen-en-verwondingen-modus van de pioniersjaren combineren met de savvy die de band sindsdien heeft vergaard. Hetfield zingt en speelt de ziel uit zijn lijf, Ulrich zet een prima Animal-van-de-Muppets neer, Trujillo bewijst dat hij zijn maats als gegoten zit, en oef, oef, oef: Kirk Hammett soleert weer op het scherp van de snee (hou die onderkaak al maar vast!).

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven