Het is verleidelijk om te poneren dat Wainwright - de pa van Martha, Rufus, Lucy en Lexie (voorlopig zijn enige nakomeling zonder platencontract) - de afgelopen jaren wél inspiratie ontbeerde, want na de halve soundtrack 'Strange Weirdos' herneemt hij op 'Recovery' dertien songs uit zijn eerste vier platen. Maar de officiële verklaring luidt anders: producer Joe Henry vond dat die nummers nog geen moer aan zeggingskracht hadden ingeboet (waar!), maar dat de spartaans gearrangeerde originelen (alleen waar voor de eerste twee elpees!) een update verdienden (dat viel nog te bewijzen!).
Als jonge folkie was Loudon, zoals het Britse tijdschrift Uncut deze maand opmerkt, meer punkrock dan Woodstock. Hij genoot ervan om alles wat hij haatte frontaal aan te vallen. En omdat geen enkele singer-songwriter zo onbeschroomd autobiografisch is, werd zelfspot zijn favoriete sport. Zijn sarcasme zou zelfs Randy Newman doen blozen, maar onder die stekelige bolster schuilt een blanke pit, waardoor de opsomming van verschillende types dronkaards in 'The Drinking Song' uiteindelijk vooral ontroert.
Sommige songs krijgen drie decenniën later een nieuwe betekenis. 'Saw Your Name in the Paper' klinkt als een giftig antwoord op Martha's 'Bloody Mother Fucking Asshole' en 'Motel Blues' - over een eenzame, naar een jonge deernes smachtende rocker - is nu de vertwijfelde wanhoopskreet van een verlopen ster.
Maar soms is er niets veranderd: 'Man Who Couldn't Cry' (yep, door Johnny Cash gecoverd op 'American Recordings') slaat nog altijd even ongenadig de bodem uit ons hart. En op zo'n moment kan een genuanceerd antwoord op de vraag of deze recovery een verstandige beslissing was ons aan de u-weet-wel-wat roesten: een betere pleitbezorger dan de oude Loudon had de jonge Loudon zich niet kunnen wensen.
Toptracks: 'Motel Blues', 'Man Who Couldn't Cry'
Voorbeluisteren via 
0 reacties
reageer ookReageer ook