
Het punt is: 'Romance at Short Notice' swingt lekker, maar ligt vijf minuten later alweer in de vergeetput. We werden niet één keer verrast, niet één keer ontroerd en niet één keer stevig in het scrotum genepen.
Onderhoudende momenten genoeg, daar niet van. Zie bijvoorbeeld het heerlijk hotsebotsende 'Kicks Or Consumption' (tien op tien voor die intro!) of de tegendraadse opener 'Buzzards & Crowns', waarin gitaren en een kermisorgeltje heen en weer zwalpen alsof ze net een lager of twintig in hun klankgat hebben gekapt. Barât houdt het ook gevarieerd: in 'Hippy's Son' neigt hij naar de rochel van Arno, het reggaeachtige 'Plastik Hearts' is geleend van The Kooks, en met het halfakoestische kampvuurdeuntje 'Faultlines' en de door fluwelen strijkers gedragen parel 'The North' gaat het de fragiele toer op.
Maar toch: wij hoorden te veel bekende melodietjes en wendingen (de strofes van 'Never Tired of England' lijken zelfs zoveel op 'Panic' van The Smiths dat wij er automatisch 'Hang the dj, hang the dj, hang the dj!' bij kwaakten).
Ondanks die onvolkomenheden is dit een niet onsmakelijke plaat, luchthartig als een zwaluwtje dat wij des zomers met een banaansmile in onze tuin verwelkomen. Zolang het beest maar oprot voor ons tuinmeubilair weer is ondergescheten.
Toptrack: 'Kicks or Consumption'




















![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)



0 reacties
reageer ookReageer ook