Twee jaar geleden liet hij heel Albion uit zijn hand eten met het door Adidas opgepikte football anthem 'Eanie Meany'. En op zijn tweede cd 'Jim Noir' (strikt genomen zijn echte langspeeldebuut, want het twee jaar oude 'Tower of Love' was een compilatie van drie ep's) vertelt hij met veel humor het verhaal van Commander Jameson, een ruimtereiziger die niet verwacht dat hij ooit nog vaste grond onder de voeten zal krijgen. Maar dit is geen loodzware conceptplaat, wel een nostalgische trip down memory lane die zelfs - wij gloeien nog altijd een beetje na vanbinnen - de geneugten van vinyl en krakende audiocassettes ('Good Old Vinyl') bezingt.
Muzikaal zijn de psychedelische Beatles zelden veraf. Maar Jim Noir, die álles zelf gespeeld en gezongen heeft, gooit nog meer invloeden in de snelkoker: Super Furry Animals, Beach Boys (de harmonieën in 'Good Old Vinyl'), een snuifje Syd Barrett tijdens de ingetogener momenten, Air (de vocale manipulaties in 'All Right'), de jonge Bowie ('Same Place Holiday'). En vooral de Beta Band, dat epoustouflante, hoogst excentrieke gezelschap dat er veel te snel de brui aan heeft gegeven: 'What U Gonna Do' en 'Don't You Worry' herinnerden ons eraan dat we hun titelloze meesterwerk al veel te lang onaangeroerd in de kast hebben laten staan.
'Jim Noir' is - het is hier broeierig heet en de drukker wordt zenuwachtig, dus als u ons het cliché wilt vergeven - een lekker zomers plaatje waarvan we sterk vermoeden dat het de zomer zal overleven. Dat is meer dan op dit moment verondersteld mag worden van uw zienderogen smeltende (cv)
Toptracks: 'What U Gonna Do', 'Same Place placeHoliday'
Voorbeluisteren via 
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
0 reacties
reageer ookReageer ook