The Dodos - Visiter

, door ()

5259_catalogue_8413_detail.jpg

De tien oplettende melomanen die er toen bij waren kunnen er nu nog niet over zwijgen, maar ze hadden met veel meer kunnen zijn. Onze fout: The Dodos waren op het internet al maanden de te kloppen groep, en terecht, want dit is straf. Niet te plaatsen ook: bij elke luisterbeurt sneuvelt er een invloed of vergelijking, zodat we vandaag, na een twintigtal luisterbeurten, met de handen in het haar zitten. Er valt hier en daar wel een stippellijn te trekken naar andere contemporaine (freak-, anti-, psychedelische) folkgroepen, en er komt al eens een (akoestische) bluesriff aan te pas, maar elke slimme kruisverwijzing stort te pletter op de volstrekte eigenheid van Meric Long (zang, gitaar) en Logan Kroeber (drums, inclusief aan de schoen gehechte tamboerijn). Neem 'Joe's Waltz', met zeven minuten en tachtig bochten het zwaartepunt van de eerste plaathelft: begint als iets bekends, van Elliott Smith bijvoorbeeld, kent na drie minuten een fraai instrumentaal tussenstuk - let op die gitaarlijn - en trekt zich daarna pas écht op gang. Dan begint het te kolken en hoor je twintig vingers tokkelen en vier armen en twee strottenhoofden tekeergaan en raak je het zicht kwijt op de oever. Tegelijk doodeng en opwindend, een krachttoer die The Dodos nog menigmaal zonder verpinken zullen herhalen.

'Winter', dat er meteen op volgt, laat een andere kant horen, instrumentaal verwant aan Sufjan Stevens, maar veel rijker in melodie. Daar valt ook op, en niet voor het eerst, dat Long ook tekstueel een kei is: zijn klagerige, ongelukkig-neurotische zanglijnen (er is altijd wel een vrouw afwezig) geven de plaat een diepgang die gelijke tred houdt met de muzikale inventiviteit. En dat is niet alles. Onderga de manische popsongs 'Red and Purple' en 'Fools', met de perfect in evenwicht gehouden driehoek tekst-drums-gitaar; laaf u aan het Nick Drake-achtige getokkel in de intro van 'Jodi', dat een oude bekende hoort te zijn; begin vervolgens opnieuw bij opener 'Walking' en luister in één ruk door tot aan de monumentale slotsong 'God?'. Wie dan nog niet overstag gaat voor de waanzin van dit duo mag zich afvragen: wie is hier eigenlijk de gek?

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven