Toen Sufjan Stevens ruim twee jaar geleden (wat vliegt de tijd! En wat is er van Sufjans legendarische productiviteit geworden?) de Ancienne Belgique op zijn kop zette, speelde Worden niet alleen het voorprogramma, ze mocht met haar tengere lijfje ook de top van de menselijke piramide vormen (als u nu even niet kunt volgen: ja, zó'n bizar concert was het).
Haar muziek is een excentrieke mix van klassiek, musicals uit de oude doos ('If I Were Queen' kan zo in 'The Wizard of Oz'), sepia folk, etherische pop en somtijds zelfs korzelige gitaren. Om u een idee te geven: halverwege Joanna Newsom en Björk, met PJ Harvey nooit ver weg.
Het aantal instrumenten valt nauwelijks te turven: viool, altviool, cello, harp, traporgel, fagot, klarinet, marimba, hoorn, contrabas, maar ook elektrische gitaren en drums. Soms dreigt een song in te zakken onder het teveel aan ideeën, maar ze slaagt met glans in nummers als het (voor haar doen) onopgesmukte 'Bass Player' en de buitenissige trips 'Inside a Boy' en 'Black & Coustaud'.
De natuursymboliek in de teksten gaat ons petje meestal te boven; wij vielen meer voor de onvoorwaardelijke overgave aan De Liefde in pakweg 'The Diamond'. 'This world spits out beauty like an idiot / This world chews up shinies with a paper shredder', zingt ze in datzelfde nummer: nu maar hopen dat ze dáár alvast ongelijk in krijgt.
Toptracks: 'The Diamond', 'Inside a Boy'
Voorbeluisteren via 
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
0 reacties
reageer ookReageer ook