
Schijn bedriegt hier wel (een beetje): deze songs zijn meer dan tien jaar geleden geschreven voor een musical van Sam Shepard, 'Tooth of Crime (Second Coming)', al zijn ze toentertijd maar gedeeltelijk gebruikt. Burnett heeft ze de voorbije jaren vertimmerd en opgenomen met de hulp van superbe muzikanten (gitarist Marc Ribot, gitarist-toetsenist Jon Brion, drummer Jim Keltner, zangeres en tevens Burnetts ex Sam Phillips, de door nagenoeg iedereen veronachtzaamde singer-songwriter David Poe op backings).
Eén song haalde twee jaar geleden nog de compilatie 'Twenty Twenty, maar voor de rest hebben de banden enkele jaren stof liggen vergaren in een achterafkamertje bij de platenfirma. Want waarom in deze crisistijden een cd uitbrengen van een zestigjarige man die weliswaar een grote renommee heeft als producer van God (Roy Orbison, Elvis Costello, Los Lobos, de nieuwe van The Who) en klein Pierke (Minibar, iemand?), maar wiens eigen, in de regel nochtans uitmuntende cd's voor geen meter verkopen? Waarom?
Omdat deze superbe songs weer prachtige observaties zijn van de menselijke natuur en haar kleine kantjes.
Omdat sommige van die songs ('The Slowdown') even uitgepuurd én spannend zijn als de laconieke thrillers van Raymond Chandler.
Omdat ze uiterst inventief gespeeld worden door bovenvermelde en nog meer musici.
Omdat T Bone, meer parlando dan zingend, klinkt als een medicijnman met bovennatuurlijke krachten.
Omdat Tom Waits vast goedkeurend knort bij de kubistische rock van 'Anything I Say Can and Will Be Used against You' en 'Here Come the Philistines'.
Omdat, als men niet te hard naar de tekst luistert, het heerlijk wegdromen is bij de ballad 'Dope Island'.
Omdat er een nummer op staat ('Kill Zone') waaraan Roy Orbison luttele weken voor zijn dood nog samen met Burnett en Bob Neuwirth heeft zitten werken - de twee anderen voltooiden het na zijn overlijden.
Omdat 'Telepresence (Make the Metal Scream)' het meest intrigerende unidentified musical object is dat we in tijden gehoord hebben.
Om nog drieënveertig andere redenen, die wij hier graag zouden opsommen als we niet wisten dat ze wegens plaatsgebrek toch zouden worden geschrapt. Maar wat we zeggen willen: als al die argumenten voldoende waren om een stel gierige record execs te overtuigen om 'Tooth of Crime' toch uit te brengen, kunnen ze u dan niet overtuigen om naar de platenwinkel te gaan?
Toptrack: Anything I Say Can and Will Be Used against You




















![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)



1 reactie
reageer ookDonnie Dorko
Vrijdag 4 juli 2008 - 11u25
Het is goed vertoeven in de wereld van T Bone Burnett. De man maakt wereldvreemde muziek en vertelt prachtige verhalen. Telepresence klinkt in mijn oren als een bewerking van Brels "Ne me quitte pas". Het heeft in ieder geval ook dezelfde beklemmende sfeer. Burnetts muziek vertoont een doorleefdheid die ik soms mis bij de jonge honden. Leve de ouwe zakken!
Reageer ook