Overbodig, want hetzelfde Canadese viertal dat hier een gooi doet naar eeuwige roem, had al een flink pak stemmen geronseld met de ep 'A Lesson in Crime', en ze hadden er toen al een succesvolle campagne op het net opzitten.
Als 'Elephant Shell' bij een eerste beluistering één ding doet, dan is het wel een frons op de voorhoofden van al die gewonnen zieltjes schilderen: waar is die onstuitbare golf van energie, waarheen die stroomstoten van songs die gebalde vuisten als op commando de lucht in joegen? TPC anno 2008 maakt eerder pop. Stevig wegrockende pop, dat wel, met meer erupties dan je doorsnee zou verwachten, maar toch: de gitaren zijn opgeslorpt door het groepsgeluid en de zachte, ietwat vreemde stem van David Monks neemt resoluut het voortouw. Alleen de drums zijn, samen met de ongrijpbare teksten, onveranderd gebleven: prominent aanwezig lokken ze de luisteraar zowel naar de dansvloer als naar het headbangwalhalla. Concreet: leg 'Centennial' (tempowisselingen), 'In a Cave' (Strokes-intro, een restant uit vervlogen tijden), 'Graves' ('I try / But I'll never be a gentleman'), 'Tesselate' (de nieuwe single, met tot op het bot ontroerende handclaps) en het welbekende, briljante 'Your English Is Good' na elkaar op, en u hebt een perfecte staalkaart van wat Tokyo Police Club tegenwoordig te bieden heeft. Dat er meer dan eens een nummer passeert voor iemand er erg in heeft, meer nog, dat sommige songs eeneiige tweelingen zijn, nemen we maar voor lief. Rest ons enkel nog volgend kwaliteitslabel mee te geven: voor hun eersteling werden de jongens gecontracteerd door het befaamde Saddle Creek-label, u onder meer bekend van Bright Eyes en Two Gallants. U kunt óns van alles aanwrijven, maar die mensen hebben hun oren heus niet in hun zakken zitten.
0 reacties
reageer ookReageer ook