Want het mag dan alweer 32 geleden zijn dat The Fall in het grauwe Manchester werd opgericht, al die tijd is het treintje van Mark E. Smith gestaag blijven voortboemelen. Akkoord, het treinpersoneel werd regelmatig ververst, en de machinist is al de hele rit zo teut als Flor Coninckx op een gemiddelde zaterdagavond, maar toch: de boemel bolde voort, en zette bij iedere halte weer een goeie tot briljante plaat af.
'Imperial Wax Solvent' behoort geheid tot die laatste categorie. Reasons to be cheerful: het fenomeen Mark E. Smith is in absolute topvorm (of toch voor zover dat in zijn geval nog mogelijk is) en zijn tigste begeleidingsband rockt dat horen en zien vergaan. De woorden van de grote Bo Diddley, in de jaren 80 op tournee in Groot-Brittannië, blijken niet eens zo gedateerd: 'The Fall is de enige echte rock-'n-roll-groep van Engeland. Elton John, what in the hell is that all about?'
Bovendien staan er ook gewoon fantástische songs op 'Imperial Wax Solvent'. Het over poedels handelende 'Tommy Shooter' bijvoorbeeld, waarin Smith meer dan ooit doet denken aan de Captain Beefheart van 'Doc At The Radar Station'. Of de door minstens een half dozijn distortionpedalen gejaagde brok lawaai genaamd 'Wolf Kidult Man': 'TV Eye' van The Stooges heruitgevonden. 'I've Been Duped' is de vocale bijdrage van Smiths wederhelft Elena Poulou, valt best te omschrijven als '99 Luftballons' meets The Ramones, en wérkt nog ook.
En wat te denken van het autobiografische '50 Year Old Man' ('and I liiiiiiìke it!'), een dik elf minuten lang voortdenderende rant waarin Smith doorlopend klinkt als de uitgeteerde straathond met een drankprobleem die hij in wezen ook gewoon ís, en het genoegen bezingt dat het volzeiken van hotelhanddoeken hem ook op zijn leeftijd nog schenkt ('I just throw 'em on the floor and piss on 'em!'). Neen, The Fall maakt nog altijd geen muziek om familiebarbecues mee op te luisteren.
En dan hebben we het nog niet eens over onze favorieten gehad: het hevig wegrockende 'Strange Town' lijkt speciaal voor de karakteristieke sneer van Smith geschreven, maar is eigenlijk een cover van Tony McPhee (volgens onze trouwe vriend Wikipedia is dat een Britse bluesgitarist). En de gewéldige afsluiter heet 'Exploding Chimney', klinkt ook ongeveer zo, en wordt uitgeleide gedaan met de woorden 'Believe me kids, I've been through it all.' Als Mark E. Smith zoiets zegt, kids, gelooft men dat met de ogen dicht.
'Imperial Wax Solvent' is verplicht voer voor Fall-adepten, en ook een uitstekende instapplaat voor leken. Die halen best ook meteen '458489 A Sides' in huis, een overzicht van de zonder uitzondering briljante singles die The Fall uitbracht toen de blonde Amerikaanse stoot Brix er nog de leadgitaar hanteerde. Ja sorry hoor, maar nu John Peel er niet meer is moet toch íémand voor Fall-promoboy spelen.
Hadden we al gezegd dat Manchester's filthiest deze zomer op Dour spelen? Bij dezen!
Toptracks: 'Strange Town', 'Wolf Kidult Man'
Voorbeluisteren via 
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
1 reactie
reageer ookDonnie Dorko
Vrijdag 4 juli 2008 - 11u00
Bedankt Humo, om me nog eens aan The Fall te herinneren. Mijn laatste elpee (ja, zo lang geleden al) van de band was "The Wonderful and Frightening World of..." van ergens in de jaren tachtig. Die was best goed trouwens. Imperial Wax Solvent is dat ook trouwens, al moet ik bekennen dat ik nu niet bepaald een overtuigend pleidooi kan houden waarom dat zo is. Veel songs op de cd zijn namelijk niet veel meer dan één riff die herhaald wordt en Mark E. Smith is niet bepaald een nachtegaal, nee eerder een zieltogende kraai nu ik er zo over nadenk. En toch werkt het plaatje verdomd goed. Smith debiteert bijwijlen hilarische teksten op zijn unieke wijze. Het klinkt allemaal vooral heel erg oprecht en echt. The Fall geeft zo een hele troep jonge honden het nakijken. Leve de ouwe zakken!
Reageer ook