
De invloed van de grimmige postpunk van Joy Division en PiL ligt er vingerdik op, maar dat geeft niet. Sommige songs raken we nooit beu ('Pijn', 'En toen was er niets meer', al is het dan een live-uitvoering die de intensiteit van het origineel mist), maar een paar nummers zijn - uit vrees een zwarte bottine tegen onze knikker te krijgen zeggen we dit op fluistertoon - ronduit zeurderig. Jammer ook van die tussen de songs gemonteerde soundbites uit een televisiereportage over de band: het is de eerste keer grappig, maar daarna haalt het de vaart uit de plaat. Respect dus, maar met mate.
Toptrack: 'Pijn'




















![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)



1 reactie
reageer ookShake
Dinsdag 20 mei 2008 - 20u02
goede oude brassers
Reageer ook