Steven Malkmus & The Jicks - Real Emotional Trash

Wij wagen ons al lang niet meer aan exegeses van 's mans cryptische mumbo jumbo: we zijn gewoon verrukt dat de 'Grace Kelly of indie rock' (© Courtney Love) eindelijk nog 's in de buurt komt van het duizelingwekkende niveau dat hij - twee vingers slackergewijs in de neus - haalde als grote roerganger van Pavement.

Niet dat er nog veel raakpunten zijn met de piepende en krakende drieakkoorden-noisepop van 'Perfect Sound Forever' (sic), het allereerste EP'tje van Malkmus' 'andere groepje'. Toen heetten de invloeden Sonic Youth, The Fall en Swell Maps; nu refereert 'Real Emotional Trash' aan al het lelijke dat de jaren zeventig op hun geweten hebben - progrock, psychedelic rock, breed uitgesponnen jams, u noemt het. Maar voor u hysterisch roepend gindse ravijn in duikt: dit plaatje is wel degelijk geschikt voor menselijke consumptie en klinkt geen seconde gedateerd, met dank aan de talloze Pavementeske weerhaakjes en bochten.

Opener 'Dragonfly Pie', een zompige bluessleper, is meteen prijs. Boven op een lading fuzzy gitaren declameert Malkmus plechtig: 'Of all my stoned digressions, some have mutated into the truth. Not a spoof.' Dat het de man menens is, blijkt ook uit het titelnummer. Een monster van 10 minuten dat het onmogelijke klaarspeelt: klinken als The Grateful Dead zonder al na tien seconden op de zenuwen te werken. Ook op 'Elmo Delmo' soloot en jamt Malkmus Jerry Garcia een eind achterna, alleen bewaart hij wél het overzicht en weet-ie wél hoe je een goeie song schrijft. Evenzeer in de rayon 'breed uitwaaierende drie-voor-de-prijs-van-één-songs': de fantastische single 'Baltimore' - een wals van gitaar en piano die uitmondt in een spacy progrockepos - en het mesjogge 'Wicked Wanda' ('I'd rather date Rwanda').

Gelukkig staan er op 'Real Emotional Trash' ook een stuk of wat bevattelijke popliedjes: het dromerige 'Cold Son' en het lieflijke 'Out of Reaches' bieden een mooi tegengewicht. En 'Gardenia' is helemáál loepzuivere pop: een naïef, vrolijk huppelend deuntje, met hemelse backings van neofiet Janet Weiss (de zingende drumster die zich op 'Real Emotional Trash' profileert als toptransfer). Voor het eerst in zijn carrière heeft Malkmus iemand mét talent achter het slagwerk zitten - herinner u in dat opzicht 'Westie Cannot Drum', zijn ode aan Pavement-drummer Steve West.

De conclusie, James! Geschiedenis schrijft Malkmus niet - dat hoeft ook niet voor iemand die met Pavement al de twee onbetwiste meesterwerken 'Slanted & Enchanted' en 'Crooked Rain, Crooked Rain' uit de leden perste. Wij zijn meer dan tevreden dat de man na drie goeie maar verre van briljante pogingen nog 's op de proppen komt met een ijzersterke, originele plaat die zijn nonchalante, recalcitrante genie alle eer aandoet. En dat 'Real Emotional Trash' zich het best laat beluisteren met voldoende acid of peyote achter de kiezen, is mooi meegenomen. Heady stuff, brah.

Toptrack: 'Baltimore'

Voorbeluisteren via

• Steven Malkmus & The Jicks: Offici?le site
• Steven Malkmus & The Jicks: MySpace
• YouTube: 'Hopscotch Willie'