Mount Eerie - A Crow Looked at Me

, door ()

SQ

‘A Crow Looked at Me’ opent hij met ‘Death is real / Someone’s there and then they’re not / And it’s not for singing about / It’s not for making into art’, maar hij kón niet anders dan deze liedjes schrijven, in de kamer waar ze stierf, met háár instrumenten. De teksten zijn woordenstromen die songs als ‘Ravens’ en ‘Seaweed’ doen wankelen onder hun gewicht, refreinen vergeten te vormen of abrupt opdrogen. Ogenschijnlijk banale voorvallen met postpakketjes en vuilniszakken die onverwacht diep blijken te snijden; hevige impressies en herinneringen, bijgekleurd door smart en slaaptekort – alles vloeit eruit, ongefilterd en rauw. Al het muzikale geweld, al die natuurkrachten uit Mount Eeries vorige platen, hebben zich in de nieuwe songs naar binnen gericht: ‘My knees fail / my brain fails / words fail’ (‘Real Death’). ‘A Crow Looked at Me’ is de stilte ná de storm. Een obsessief bijgehouden dagboek vol verwoestende details én een ontsnappingspoging. Exorcisme, maar ook – voor wie even uitzoomt en zich laat meedrijven op de akoestische gitaren en opwellende pianogolven – één lange, warme drone waarin Phil zijn verdriet probeert te smoren. Pas helemaal aan het eind gloort er een sprankel hoop, in een ode aan hun dochtertje (‘Crow’).

Voorbeluisteren

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven