
Inhoudelijk waren zijn platen echter van ongelijke kwaliteit en legden ze het af tegen 'Mermaid Avenue', zijn samenwerking met Wilco. 'Mr. Love & Justice' vinden we als titel wat minder sterk, maar het is wél de meest evenwichtige plaat die de Britse bard tot dusver onder eigen vlag uitbracht.
Dat ligt deels aan zijn band The Blokes, oftewel toetsenist Ian McLagan (Small Faces, Dylan, Stones) en een legertje newwave-veteranen. Een warme Hammond hier, een luie groove daar, pedal steel, verweesde bouzouki: ze geven de songs precies wat ze nodig hebben. Maar Bragg zelf is ook op dreef.
Het warme 'I Keep Faith', met engelenzang van Robert Wyatt, en het titelnummer vermengen Britse folk en Amerikaanse soul. 'I Almost Killed You' gaat over bezitterigheid en drijft op fabuleus handgeklap. Ingetogen juweeltjes als 'M For Me', 'You Make Me Brave' en het ontroerende 'If You Ever Leave' zijn songs die alleen immer onzekere en toch gelukkig getrouwde mensen kunnen zingen. In 'Something Happened' legt Bragg, een rauwe rockgitaar voor het kruis, het verschil uit tussen liefde en lust. Ja, dit is een plaat voor volwassenen, maar geen suffe.
Naast de 'love' is er 'justice': politiek dus, met het Arabisch gekruide 'O Freedom' ('O Freedom, what liberties are taken in thy name') en het met gospelkoortjes opgetuigde 'Sing Their Souls Back Home' als beste vertegenwoordigers. Niet zo leuk vonden we de wrange antirookhymne 'The Johnny Carcinogenic Show' (het kettingrokende talkshowicoon Johnny Carson stierf aan longemfyseem). 'Farm Boy' is ook minder geslaagd: verhaaltjes over soldaten die dromen van het thuisfront zijn al vaker verteld.
Desondanks, tien superieure songs op een totaal van twaalf: zo horen we Bragg graag. En u?
Toptrack: 'I Almost Killed You'




















![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)



0 reacties
reageer ookReageer ook